Cortelliño - Pinzás

Greas 4: Confurco Salceda

Aínda que un pouco tarde, aproveitamos esta primeira crónica para desexarvos un feliz e andarín ano 2016 e que se cumpran case todos os vosos desexos (hai que deixar algho para o 2017).

Pois ben, esta primeira saída foi para continuar co percorrido do GR-58 Sendeiro das Greas. Nesta ocasión fixemos o tramo que vai desde o Confurco ata Salceda de Caselas, uns 23 km de nada. Saímos dos muíños de Couso co seu muíño hidráulico, chegamos ó Castelo de Couso ou tamén chamado “O pianista” pola figura que se ve dende a autovía. Continuamos cara a área recreativa Poza do Cabalo. Logo pasamos pola Casa Grande da Picoña, un dos pazos máis antigos de Galicia, construído por Luis Troncoso de Lira en 1603. Neste momento o máis salientable é a desfeita que alí fixeron, aínda que as laranxas debían estar ben boas. Seguimos polo pazo de Aballe, construción barroca do século XVIII sita na parroquia de Santa María de Salceda. Chegamos para xantar na Carballeira de Sabarís, á sombra dun carballo centenario sen follas, disque ten sobre 200 anos

e é un dos exemplares máis antigos de Salceda. Despois de xantar reanudamos a marcha para pasar polo cruceiro da Fonte da Pedra e xa nos metemos no río Caselas (pola beira eh!, porque aínda que estaba bo día non apetecía meterse na auga). Chegamos á Esfarrapada polo sendeiro chamado de Valentín Paz Andrade, precioso sendeiro cheo de muíños. Despois dunha merecida reparación collemos o bus para volver a Vigo. Un bo comezo de ano, aínda que houbo comentarios para todos os gustos. Uns dicían que fora fácil, outras que ideal,… xa sabedes… Poremos toda a ciencia para contentar a todos e todas a próxima vez. Polo que me din os informadores creo que a próxima cheira ben…e ha de saber mellor


Para ver as fotos preme aquí.

GR 58 (4ª) Confurco - Salceda

Boas festas!!!

     Panxoliña do Nadal

I

Hai un vento cheo de frío

apousado nos camiños.

E no ar un asubío

todo cheo de aloumiños.

pero un vento milagreiro

nascerá pol-o Nadal.

Brilará coma un luceiro

pra alomear o portal.

II

Xa nas ponlas dun carballo

nasceu un vento ventiño;

ten doces versos de orballo

e azas de paxariño.

Ten azas de paxariño

e craridades de día,

que llas deu Jesús Neniño

e Santa Virxe María.

        Manuel María

    

Cortegada - Ribadavia

A organización deixou para final de ano unha andaina con poucas costas. Debeu pensar que para iso xa está xaneiro, aínda que para moita xente neste tempo as costas son todo o ano. O certo é que a ruta foi ben doada e chea de cor, de historia e de bo tempo…a pesar das ameazas.

Volveron acompañarnos un grupo dos amigos e amigas da Pedra Jallada que ademais estrearon uniforme.

Saímos da vila termal de Cortegada, onde acaban de inaugurar un balneario,  para ir pola beira do río Miño coas súas augas encoradas por mor do encoro de Frieira. Pasamos por carballeiras preciosas poboadas de carballos de boa altura que aínda conservan gran parte das súas follas.

Pasamos pola vella e importante aldea da Barca que foi abandoada pola construción do encoro. Esta aldea de gran valor etnográfico, foi no seu día centro de comunicación. Por ela pasaba o “Camiño real de Castela”, nese lugar cruzaban o Miño as barcas que transportaban persoas e mercadorías, de aí que houbese un gran dinamismo económico e cultural.

Seguimos ata Meréns, unha bonita aldea onde se encontran os pazos de Puga e o pazo dos Louredo. De aí continuamos ata a outra vila termal da zona, Arnoia, onde paramos a xantar.

Despois, nunha hora e 40 minutos chegamos a Ribadavia, entrando polo corazón do barrio xudeu, conxunto único en Galicia. Despois de dar un paseo e catar algún que outro viño, concentrámonos na fermosa Praza Maior para buscar o autobús e coller camiño de volta a Vigo.

Antes de rematar non queremos esquecernos daqueles que por culpa do pé ou dos ombros, ou do que sexa, faltaron a esta cita e que os botamos de menos. Dende aquí desexamos unha pronta recuperación para que nos poidan acompañar na seguinte saída.

Para ver as fotos preme aquí

Cortegada - Ribadavia

Ribeira Sacra do Miño

Está claro que o outono é unha das mellores épocas para visitar as terras da Ribeira Sacra, ben sexa

do Sil como a do Miño, porque podemos gozar das espectaculares cores que nos ofrecen os viñedos, os soutos e as carballeiras. Pero tamén das igrexas románicas e das bonitas vistas sobre os ríos.

Desta volta a organización reservounos a visita á Ribeira Sacra do Miño. Debeu haber algún problema de comunicación porque sempre nos asegura o bo tempo, e sen embargo cando chegamos había unha brétema que nos impedía ver a paisaxe. Pero unha chamada de última hora fixo que ó pouco tempo xa empezara a abrir para quedar un día estupendo, non falla! Acompañáronnos na saída os amigos e amigas do grupo “Pedra Jallada” de Ribadetea. Foi un pracer contar coa súa compañía durante todo o percorrido e esperamos volver a camiñar xuntos.

O sendeiro, que foi preparado e moi ben marcado pola Asociación de Veciños de O Saviñao, comeza nunha das xoias do románico galego, a igrexa de Santo Estevo de Ribas deMiño, no concello do Saviñao. Dende aí pódese gozar dunhas espléndidas vistas sobre o val do Miño (segundo nos contaron desde a organización). A continuación collemos o sendeiro  e camiñamos por unha verdadeira alfombra de follas tanto de carballos como de castiñeiros. Pasamos por aldeas como Buxán, Galegos, O Piñeiro e Montecelo, onde paramos a tomar o bocata ó pé das ruínas da antiga igrexa de Santa María do Camiño. De alí fomo a Diomondi onde hai outro dos monumentos da Ribeira Sacra como é a igrexa de SanPaio de Diomondi.

Logo comezamos o descenso polo chamado “camiño dos Codos de Belesar” que forma parte do Camiño Sur a Santiago de Compostela pasando por algúns tramos de calzada romana. Xa logo se

divisa a vila de Belesar co seu embarcadoiro amparada polos impresionantes viñedos en socalcos. Subindo e baixando polo medio deles, chegamos á Praia fluvial da Cova. De aí fomos ata a adega que comercializa o viño Abadía da Cova, denominada Adegas Moure desde onde se pode ver unha das paisaxes máis bonitas da Ribeira como é o meandro que forma o río Miño chamado Cabo do Mundo.

Fixemos unha visita guiada ás instalación e logo degustamos un par de viños ofrecidos pola adega que acompañamos das imprescindibles rosquillas de Ancla. Por certo que aproveitamos para felicitar ó noso amigo Kiko que ese día se facía un pouco máis vello. Felicitar e agradecerlle as rosquillas.

En fin, un día fantástico cunha ruta preciosa. A pensar na próxima!

Para ver máis fotos fai clic aquí.