Cangas del Narcea

Cangas del Narcea é o maior concello da Comunidade Autónoma do Principado de Asturias e un dos maiores de España. Está situado ao suroeste do Principado. A súa capital é Cangas del Narcea, que é atravesada polo río Narcea do que procede o seu nome (garganta do Narcea) e polo río Naviego.

Ten unha poboación de 13 710 habitantes, con capital na vila de Cangas del Narcea, e as súas poboacións con maior número de habitantes son por esta orde, a capital Cangas del Narcea, Corias, Limés, Moal, Llanos, Rengos e Gedrez.

Cangas del Narcea conta cunha rede de sendeiros de pequeno percorrido e unha senda de Gran Percorrido que atravesa os tres concellos que forman parte do Parque Natural de Fuentes del Narcea, Degaña e Ibias.

Pois ata ese lugar decidimos ir o grupo do Souto do Vello para facer unhas xornadas de convivencia e sendeiros neste mes de outubro.

Tiñamos reservado un hotel no lugar de Limés pero dous días antes de chegar nos comunican que por un erro informático non había cuartos para todos. Tiveron que resolver o problema aloxándonos en tres hoteis distintos.

Temos que agradecer a boa actitude de todos e todas ante esta situación pero sobre todo dámoslles as grazas a Kico e a Maribel que puxeron á nosa disposición os seus vehículos para poder facer os traslados todos os días, o que evitou que houbese problemas de horarios. Tamén agradecemos o traballo do noso conductor David que estivo atento en todo momento con todos e en especial co Grupo Alternativo.

Tal como tiñamos previsto fixemos a primeira ruta o xoves 15. De camiño a Cangas paramos no porto de Leitariegos para facer a subida ó Cueto de Arbás. O pico, que é o máis alto de Cangas con 2 002 m de altitude,  está integrado na Reserva Natural del Cueto de Arbás sendo un corredor natural utilizado pola poboación de osos, ademais doutras especies de animais e vexetais de grande interese.

Despois dun pequeno ascenso por pista chegamos á Laguna de Arbás a 1710 m de altitude. Continuamos o ascenso por sendeiro contemplando a cada paso unhas vistas impresionantes. Pasamos pola Collada Fanetina e o Alto da Ferradura. Tras un pequeno descanso fomos cresteando ata chegar ó alto do Cueto de Arbás.

No cume puidemos gozar das vistas, con Leitariegos alá no fondo. Paramos a repoñer forzas e comezamos a baixada pouco a pouco ata chegar ó autobús.

Repartímonos nos distintos hoteis para facer o check in e logo regresamos ó hotel La Casilla onde fariamos as ceas e os almorzos.

Para o venres tiñamos programada unha preciosa ruta polo bosque de Moal. Achegámonos ata ese precioso lugar que nalgún momento foi declarado “Pueblo bonito de España”. Está situado nas inmediacións da Reserva de Muniellos polo que é unha opción accesible para gozar da zona sen necesidade de autorización para entrar na Reserva Natural Integral de Muniellos.

Foi un percorrido precioso que incluíu miradoiros como o de Montecín e o collado de Moncó; bosques de faias, carballos e castiñeiros que amosaban o inicio das cores outonais. Aínda que no tempo no que andamos xa deberían estar máis, pero xa sabemos que este cambio climático, que dis que non hai, está a cambiar todo.

Algúns valentes subiron á Peña Moncó como uns montañeiros titulados.

A baixada dende o Montecín ata Moal foi preciosa facendo unha parte do percorrido xunto ó río.

Ó remate da ruta collemos o autobús que nos levou ata a vila de Cangas onde fixemos un pouco de turismo, puidemos tomar unhas sidrinas e facer as compras necesarias para o resto dos días.

O sábado presentábase un pouco complicado polas condicións meteorolóxicas anunciadas, xa que esperabamos bastante chuvia e frío. Non foi tanto, pero si que estragou un pouco a ruta a densa brétema que tivemos todo o día e que impediu gozar das vistas na subida ó alto do Acebo.

Partimos do mosteiro de Corias, hoxe en día Parador de Corias. Trátase dun histórico edificio relixioso situado na parroquia Courias, é coñecido como o “Escorial asturiano”. É un mosteiro benedictino do século XI e reconstruído varias veces tras varios incendios.

Cunha prolongada subida, pero levadeira, fomos chegando ó alto do santuario do Acebo a 1205 m. Pouco puidemos facer alí debido ás condicións climáticas. Comemos e comezamos a baixada ata Cangas onde nos recolleu o autobús e a furgoneta para levarnos a cadanseu hotel.

Domingo, último día. Ruta e regreso a Vigo. O tempo cambiou, vai fresquiño pero un sol espléndido. Despois do almorzo despedimos a nosa amiga Maribel que tiña que volver a León e non nos puido acompañar.

Hoxe a ruta prometía e non defraudou. Collemos a bonita estrada que nos levou ata a localidade de Degaña. Alí comezamos a última ruta destas xornadas.

Foi unha preciosa e fácil ruta de domingo por uns bosques case encantados. Comezamos polo sendeiro GR-203 en dirección a Zarreu case ata o final que nos desviamos polo “Camiño Primitivo de Zarreu”, paralelo á estrada.

Ó remate da ruta comemos uns bocatas tomando o sol de “outono asturiano”. En canto estivemos listos o amigo David co autobús e Kico coa furgoneta trouxéronnos ata Vigo.

Parabéns a todos os participantes, así como ás compañeiras do “grupo alternativo” que aproveitaron para visitar os bonito lugares da zona.

Para ver as fotos fai clic aquí:

1º día

2º día

3º día

4º día

Grupo Alternativo

Asturias (Cangas del Narcea)

 

Serra do Suído - Covelo

 

Estamos de aniversario. Estamos de aniversario porque comezamos a vixésimo quinta tempada de andainas, o que quere dicir que cumprimos as “vodas de prata”. Este aniversario é moi importante porque representa un cuarto de século de vida xuntos e o significado de vodas de prata vén de que a prata simboliza a resistencia, a pureza e o brillo dunha relación duradeira. Pois creo que se pode aplicar a este grupo si ou non?

Para comezar achegámonos ata a Serra do Suído. Comezamos a camiñar fronte ó cemiterio de Piñeiro, e fieis á nosa filosofía, fixemos unha boa subidiña. Chegamos ata o río do Pozo Piñeiro, ó pé da presa que foi realizada pola veciñanza para rego. A subida continuou ata o xeodésico do Coto Agudo a 892 m de altitude. Dende alí puidemos gozar dunhas fantásticas vistas da serra.

Chegamos ó punto máis alto desta ruta polo que a partir de agora só quedaba baixar, e foi o que fixemos. Nun continuo descenso chegamos a Fofe, unha parroquia onde se atopa a Rectoral de Fofe, hoxe convertida en casa de aloxamento rural.

A continuación fomos en busca do río Tea. Cando o atopamos cruzamos a bonita ponte medieval e dirixímonos cara o aserradoiro dos Carranos. Alí fixemos unha parada para comer antes de continuar camiño para rematar na praia fluvial de Maceira.

Subimos ó autobús para a volta a casa facendo unha pequena parada para repoñer líquidos nunha terraciña en Maceira.

Nesta primeira saída demostramos que se aproveitou o verán para adestrar xa que todo o mundo deu conta do recado sen ningún problema.

Despedímonos coa ilusión de que chegue o 15 de outubro onde iremos ata terras asturianas para unha convivencia de catro días. 

Para ver as fotos fai clic aquí.

Inicio da 25 tempada (Serra do Suído - Covelo)

 

Polo Tea e o Furafollas (Mondariz)

 

Esta foi unha xornada lúdico-festiva-sendeirista para rematar a tempada 25-26 deste fantástico grupo como é O Souto do Vello.

Nunha xornada entre calorosa e calórica fixemos unha ruta que transcorreu na súa meirande parte pola beira dun río, ben do Furafollas ben do Tea, o que a fixo máis levadeira. O remate na praia fluvial do Val axudou a aliviar as calores acumuladas e deu paso a unha exhibición calórica das viandas que agardaban nas mesas de pedra. Empanadas, tortillas, filetes,...sen esquecernos dos doces caseiros, e un día máis das rosquillas Ancla agasallo e Kico.

Para axudar a "baixar" todo isto, actuación do afamado grupo "Os Soutiño" que animou a bailar durante un bo anaco.

Antes de todo isto, chegamos pola mañá á praia fluvial para dar comezo a ruta pasando pola ponte de Cernadela cruzando o río Tea, unha ponte do século XV. A continuación buscamos o regato Furafollas, e á beira del fixemos a que chaman "A Senda do Dragón", unha bonita senda inzada de pozas que chamaban a un mergullo.

Continuando a ruta chegamos ata Sabaxáns, onde atopamos no lugar de Ermelo as ruínas da antiga casa de baños e fonte de augas mineiro medicinais co seu característico cheiro a ovos podres.

Máis tarde cruzamos o río Tea polos famosos pasos de Tatín e camiñando pola outra beira pasamos pola praia fluvial do Foxaco.

Xa para rematar volvemos cruzar o Tea pola ponte metálica e accedemos a praia do Val onde iniciamos o percorrido.

A continuación baño, xantar e baile serviron para dar remate a unha bonita tempada.

A organización pídevos que gocedes dunhas merecidas vacacións de verán sen esquecer adestrar un pouco e quedades convocados para setembro, onde agardamos contar de novo coa presenza do amigo Telmo ó que desexamos unha pronta recuperación.

Bo verán!!

Para ver as fotos fai clic aquí.

Fin de tempada: Polo Tea e o Furafollas (Mondariz)

 

Costa Ártabra

 

Xa van alá 8 anos cando comezamos este bonito proxecto chamado “O camiño do mar” que nos levaría a percorrer a costa norte galega. Esta fin de semana tocaba parte da Costa Ártabra, concretamente no concello de Valdoviño.

O sábado saímos de Vigo cara a localidade de Vieiteiro, moi preto da famosa praia de Pantín.

Tras un pequeno treito por estrada chegamos ó principio da praia da

Frouxeira. Poderíase cruzar a longa praia polo areal, pero optamos por virar á esquerda para rodear a bonita lagoa do mesmo nome. O camiño é un precioso paseo baixo a arboreda observando a fauna e flora da lagoa. Atravesando a aldea de Lago, dirixímonos á praia, continuación da praia da Frouxeira, completando así o paseo da lagoa.

Aproveitamos para repoñer forzas ó soliño e continuar logo coa ruta. Continuamos polo areal observando de fronte o novo e curioso faro da Frouxeira ou faro de Meira. Despois de rodealo tiñamos intención de achegarnos ata a ermida da Virxe do Porto, xa que nese momento poderíase ver ó estar a marea baixa. Pero o ceo ameazaba bronca e aceleramos o paso para chegar ó autobús antes de que descargase a treboada. Non deu tempo. Un pouco humedecidos collemos rumbo a Ferrol para chegar ó hotel e darnos unha reconfortante ducha.

O domingo pola mañá atopámonos coa sorpresa do fallo das predicións, que non daban chuvia ata a tarde e sen embargo non nos deixou en toda a mañá. Pouca pero molesta, non nos permitiu gozar como é debido dunha preciosa costa e unhas vistas ó val incribles.

O autobús achegounos ata o lugar onde nos recollera o día anterior, e dende alí comezamos o sendeiro que nos levou ata a aldea de Taraza. Despois de pasar pola praia de Meiras e logo dun tramo por estrada, comezamos a subida a Montefaro. Unha espectacular atalaia onde se atopan restos das baterías de costa que se colocaran no 1926 para a defensa da costa Ártabra.

Dende o alto hai unhas espléndidas vistas da punta Frouxeira para atrás e do cabo Prior para adiante.

No remate da etapa hai unha baixada cara a praia de Ponzos que é espectacular. Como ameazaba chuvia dirixímonos ata o centro de Covas onde nos agardaba o autobús para a volta a Vigo.

Mentres os andaríns gozaban dos sendeiros pola costa, o grupo alternativo fixo a súa ruta de turismo tamén pola zona. O sábado coincidiron con nós polos arredores de Valdoviño e o domingo paseo por Ferrol, Redes e Pontedeume, aínda que a chuvia impediulles aproveitar ben os paseos.

Agradecemos o traballo do persoal do hotel Silva unha vez máis, así como a xenerosidade do amigo Kico que puxo á nosa disposición a súa furgoneta.

Continuaremos co proxecto moi pronto porque nos agardan lugares tan bonitos como o cabo Prior.

Para ver as fotos fai clic aquí.