Polo Tea e o Furafollas (Mondariz)

 

Esta foi unha xornada lúdico-festiva-sendeirista para rematar a tempada 25-26 deste fantástico grupo como é O Souto do Vello.

Nunha xornada entre calorosa e calórica fixemos unha ruta que transcorreu na súa meirande parte pola beira dun río, ben do Furafollas ben do Tea, o que a fixo máis levadeira. O remate na praia fluvial do Val axudou a aliviar as calores acumuladas e deu paso a unha exhibición calórica das viandas que agardaban nas mesas de pedra. Empanadas, tortillas, filetes,...sen esquecernos dos doces caseiros, e un día máis das rosquillas Ancla agasallo e Kico.

Para axudar a "baixar" todo isto, actuación do afamado grupo "Os Soutiño" que animou a bailar durante un bo anaco.

Antes de todo isto, chegamos pola mañá á praia fluvial para dar comezo a ruta pasando pola ponte de Cernadela cruzando o río Tea, unha ponte do século XV. A continuación buscamos o regato Furafollas, e á beira del fixemos a que chaman "A Senda do Dragón", unha bonita senda inzada de pozas que chamaban a un mergullo.

Continuando a ruta chegamos ata Sabaxáns, onde atopamos no lugar de Ermelo as ruínas da antiga casa de baños e fonte de augas mineiro medicinais co seu característico cheiro a ovos podres.

Máis tarde cruzamos o río Tea polos famosos pasos de Tatín e camiñando pola outra beira pasamos pola praia fluvial do Foxaco.

Xa para rematar volvemos cruzar o Tea pola ponte metálica e accedemos a praia do Val onde iniciamos o percorrido.

A continuación baño, xantar e baile serviron para dar remate a unha bonita tempada.

A organización pídevos que gocedes dunhas merecidas vacacións de verán sen esquecer adestrar un pouco e quedades convocados para setembro, onde agardamos contar de novo coa presenza do amigo Telmo ó que desexamos unha pronta recuperación.

Bo verán!!

Para ver as fotos fai clic aquí.

Fin de tempada: Polo Tea e o Furafollas (Mondariz)

 

Costa Ártabra

 

Xa van alá 8 anos cando comezamos este bonito proxecto chamado “O camiño do mar” que nos levaría a percorrer a costa norte galega. Esta fin de semana tocaba parte da Costa Ártabra, concretamente no concello de Valdoviño.

O sábado saímos de Vigo cara a localidade de Vieiteiro, moi preto da famosa praia de Pantín.

Tras un pequeno treito por estrada chegamos ó principio da praia da

Frouxeira. Poderíase cruzar a longa praia polo areal, pero optamos por virar á esquerda para rodear a bonita lagoa do mesmo nome. O camiño é un precioso paseo baixo a arboreda observando a fauna e flora da lagoa. Atravesando a aldea de Lago, dirixímonos á praia, continuación da praia da Frouxeira, completando así o paseo da lagoa.

Aproveitamos para repoñer forzas ó soliño e continuar logo coa ruta. Continuamos polo areal observando de fronte o novo e curioso faro da Frouxeira ou faro de Meira. Despois de rodealo tiñamos intención de achegarnos ata a ermida da Virxe do Porto, xa que nese momento poderíase ver ó estar a marea baixa. Pero o ceo ameazaba bronca e aceleramos o paso para chegar ó autobús antes de que descargase a treboada. Non deu tempo. Un pouco humedecidos collemos rumbo a Ferrol para chegar ó hotel e darnos unha reconfortante ducha.

O domingo pola mañá atopámonos coa sorpresa do fallo das predicións, que non daban chuvia ata a tarde e sen embargo non nos deixou en toda a mañá. Pouca pero molesta, non nos permitiu gozar como é debido dunha preciosa costa e unhas vistas ó val incribles.

O autobús achegounos ata o lugar onde nos recollera o día anterior, e dende alí comezamos o sendeiro que nos levou ata a aldea de Taraza. Despois de pasar pola praia de Meiras e logo dun tramo por estrada, comezamos a subida a Montefaro. Unha espectacular atalaia onde se atopan restos das baterías de costa que se colocaran no 1926 para a defensa da costa Ártabra.

Dende o alto hai unhas espléndidas vistas da punta Frouxeira para atrás e do cabo Prior para adiante.

No remate da etapa hai unha baixada cara a praia de Ponzos que é espectacular. Como ameazaba chuvia dirixímonos ata o centro de Covas onde nos agardaba o autobús para a volta a Vigo.

Mentres os andaríns gozaban dos sendeiros pola costa, o grupo alternativo fixo a súa ruta de turismo tamén pola zona. O sábado coincidiron con nós polos arredores de Valdoviño e o domingo paseo por Ferrol, Redes e Pontedeume, aínda que a chuvia impediulles aproveitar ben os paseos.

Agradecemos o traballo do persoal do hotel Silva unha vez máis, así como a xenerosidade do amigo Kico que puxo á nosa disposición a súa furgoneta.

Continuaremos co proxecto moi pronto porque nos agardan lugares tan bonitos como o cabo Prior.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Costa Ártabra

 

Vale de Poldros - Branda da Aveleira

 

Continuamos coa nosa tradición por estas datas de visitar o que chamamos “Santuario do Bacallao”, porque para nós é un auténtico santuario. Proba diso é que este ano xuntámonos ata 80 persoas para degustar os afamados bacallao e cabrito do restaurante Miracastro en Castro Laboreiro. Acompañáronnos na andaina e mais na comida, un grupo de andaríns de Pedra Jaiada de Ribadetea, liderados polo amigo Kico e na degustación unha representación importante no noso “grupo alternativo”.

Para facer un pouco de boca tocou facer un paseíño dende a Branda de Vale de Poldros ata a Branda da Aveleira, no concello de Melgaço.

As brandas eran agrupación de cabanas, chamadas “cardenhas” que ocupaban os pastores na montaña durante a época estival, cando subían o gando ata os pastos máis altos. Como tamén eran agricultores, as xentes subían repetidas veces e por quendas á montaña para a recollida do gando e logo baixaban para seguir ocupándose dos labores agrícolas.

Desta volta comezamos a andaina na branda de Santo Antonio, que ben podería pasar por unha aldea dos Hobbit. O tempo frío e desapracible non permitiu que nos detivesemos moito tempo contemplando as bonitas construcións.

Fixemos unha preciosa subida a través do glaciar que forma o val do río Vez gozando dunhas bonitas vistas con esas ladeiras inzadas de chorimas primaverais.

Aproveitamos para visitar a mámoa do Batateiro como representación das múltiples que hai pola zona. Dende alí dirixímonos á branda da Aveleira onde rematamos a nosa ruta non sen antes ter que abrir os paraugas debido á fría chuvia que caeu por momentos.

Esquecemos todo iso en canto subimos ó autobús para dirixirnos cara a Castro Laboreiro. O persoal do Miracastro xa nos agardaba con todo preparado. Temos que agradecer o detalle que aprazasen o peche por reformas do local para que nós puidesemos cumprir co precepto do bacallao.

Unha vez máis non defraudaron nin as entradas, nin a sopa, nin o bacallao, nin tampouco o cabrito. E para rematar as obrigadas tetiñas castrexas. Unha opípara comida, coma sempre.

Na sobremesa os compañeiros e compañeiros sendeiristas quixeron agradecer o traballo de organización agasallando cunha bonita caricatura ós colaboradores. Moitas grazas de parte de todos eles.

E para rematar, fantástica actuación do grupo “Os Soutiños” acompañados dun animoso e numeroso grupo de baile que encheron o salón xa baleiro de comensais.

A media tarde, volta para Vigo e pensando xa na vindeira saída o 9 e 10 de maio ata a comarca de Ferrol para continuar co Camiño do Norte.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Vale de Poldros - Branda da Aveleira

 

Rianxo - río Té

 

O pasado domingo 15 de marzo fixemos un dos percorridos máis completos que se poden facer nunha xornada xa que gozamos dunha ruta urbana, unha ruta fluvial, outra por monte, para rematar polas praias.

Para iso achegámonos ata o concello de Rianxo, na comarca do Barbanza. A meteoroloxía acompañounos unha vez máis cun día de sol marabilloso e unha temperatura ideal para camiñar.

Comezamos no peirao de Rianxo, ó pé da ermida de San Bertolomé. Dende alí fomos percorrendo as rúas desta bonita vila, berce de escritores e poetas como Castelao, Manuel Antonio ou Rafael Dieste, pasando por diante das casas onde moraron algúns deles.

Tamén tivemos tempo de escoitar as ofertas dos vendedores e vendedoras do mercado dominical.

Non faltou a parada e foto diante do famoso santuario da Virxe de Guadalupe.

Saímos da vila polo paseo marítimo pasando polo grupo escultórico da santa Compaña e mais polos restos do Castelo da Lúa.

Xa logo entramos no sendeiro fluvial do río Té, un sendeiro no que fomos acompañados en todo momento polo marmurio das augas, o verdor da natureza e un bosque formado por carballos, castiñeiros e amieiros. Nalgúns tramos hai unhas pozas de auga cristalina que animan ó baño e noutras os desniveis forman preciosas fervenzas.

Pero un dos atractivos importantes que ten este percorrido é a cantidade de grandes muíños, hoxe en día en ruínas, que fan pensar da importante economía da zona.

Tamén pasamos por importantes núcleos de poboación como poden ser Brión ou Asados.

Non faltou unha pequena subida cara ó miradoiro de Leiro, que non chegamos a coroar por falta de tempo.

Paramos a comer en Brión e continuamos a marcha pasando polo famoso petróglifo d’Os Mouchos.

Xa continuamos cara ó mar para pasear polas praias de Lodeiro, de Porrón, do Tronco e a de Tanxil onde se atopa a imaxe da Virxe de Guadalupe.

De aí xa continuamos ata o punto de partida onde nos esperaba un doce remate, xa que o amigo Kico nos agasallou cunhas ricas rosquillas Ancla, deliciosas coma sempre.

Despois desta preciosa xornada, quedamos emprazados para o vindeiro 12 de abril onde, puntualmente, cumpriremos coa anual visita ó noso santuario do bacalhau.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Rianxo - río Té

 

Ruta por Guláns (Ponteareas)

 

Entre Kristin, Leonardo, Marta e Nils que non nos deixan ver o Sol, atopamos un día case perfecto para facer a nosa andaina de febreiro. Este domingo, día 8, achegámonos ata Guláns, en Ponteareas, para facer unha bonita ruta que o amigo Nisio nos amosou uns días antes.7

Nisio é o principal organizador da andaina AndaGuláns, a Ruta do Rancho, que se celebrará o vindeiro 22 de marzo e que tivo a xentileza de amosárnola hai uns días  para que puidesemos ir co grupo. Estamos moi agradecidos pola súa dedicación e agarimo.

Partimos das instalacións da Fundación Guláns, no parque da Avisoureira, para facer os 15 km que nos levaron por diversos barrios de Guláns e Couso. Así pasamos polo barrio da Costa, da Moxena, San Martiño e o parque de merendas de Couso, onde fixemos unha paradiña para repoñer forzas. Continuamos ata chegar ó miradoiro do Pé de Porras, espectacular vista ó val. A continuación
baixamos polo Camiño do Santo, por onde os romeiros levan o San Cibrán todos os anos dende a igrexa de Guláns ata o alto de San Cibrán para celebrar a festa.

Pasando por riba do camiño do barrio do Pereiro chegamos a Lameiro, lugar onde naceu e viviu o famoso músico e compositor Rogelio Groba.

Seguimos baixando ata o muíño de Gradouro e topámonos cunha fermosa fervenza no Cunco das Freixas. Dende alí xa puxemos rumbo de novo ó parque da Avisoureira, onde están as instalacións da Fundación Guláns.

Alí un fantástico equipo coordinado por Cruz xa nos tiñan preparado un suculento cocido do que demos boa conta.

A xornada rematou cunha festaza, como sempre amenizada polo grupo Os Soutiños que fixeron sacar os mellores pasos ás balidoras e bailadores máis animados.

Dende a organización reiteramos o noso agradecemento, tanto a Nisio por ofrecernos a ruta como o equipo da cafetería polo seu trato e atención en todo momento.

Volta a Vigo e convocatoria para o vindeiro 15 de marzo que faremos a seguinte ruta.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Ruta por Guláns e "Cocido"

 

Ruta do río Xabriña

 

Chegou o 2026 e nós continuamos coas andainas mensuais para poder gozar da natureza. Como levamos varios días con tempo chuvioso pensamos que sería boa idea facer unha saída onde o río fose o protagonista. Así que sen darlle moitas voltas o elixido foi o río Xabriña, ben coñecido pola maioría dos andaríns do Souto do Vello pero non por iso menos atractivo.

Efectivamente non defraudou, o río está precioso, o que non foi tan celebrado foron as condicións climatolóxicas, xa que estivo un día chuvioso e frío. Sen haber grandes precipitacións, si que estivo chovendo case todo o día e impediu que puidesemos gozar da beleza da ruta en todo o seu esplendor.

Para comezar desprazámonos ata Paraños, no concello de Covelo.

O río Xabriña nace na parroquia de A Lamosa, na Taberna da Canda e desemboca no río Tea, na villa de Mondariz-Balneario.

A ruta é circular, conformada por dous grandes aneis que teñen o seu punto de encontro na fermosa Ponte Folón. O primeiro anel, dende Paraños ata a ponte, ten como protagonista o río Xabriña, as fragas e a abondosa vexetación do bosque de ribeira. O segundo anel, pasa por Prado de Canda e A Lamosa, onde poderemos coñecer históricos camiños, unha boa arquitectura rural así como a actividade dos cereiros con algunha aira onde secaban a cera.

Na parroquia da Lamosa paramos a comer aproveitando a amabilidade dos propietarios do bar Cuartel que nos permitiron comer resgardados da chuvia. Ó rematar continuamos o camiño outra vez a carón do río para chegar ó punto de partida en Paraños.

Alí agardaba o autobús que nos trouxo de novo a Vigo.

Despois deste inicio de ano un chisco húmido, quedamos convocados para o vindeiro día 8 de febreiro onde aproveitaremos para degustar un bo cocido en Guláns.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Ruta do Xabriña

 

Bosa Festas e Feliz Aninovo

 

Coto da Cruz - Cevide - Río Troncoso

 

A última saída do ano 2025 para o Souto do Vello resume un pouco os nosos intereses: Galiza, Portugal, pequenos cumes, ríos, bosques autóctonos, muíños, ermidas, etc.

Para iso xuntamos dúas pequenas rutas, por unha banda fixemos o PR-G-174 Ruta do Coto da Cruz e xuntámola coa ruta polo río Troncoso na fronteira entre Galiza e Portugal.

A saída foi dende a aldea de Freixo no concello de Crecente. Dende aquí un bonito sendeiro levaranos ata o alto do Coto da Cruz. A mágoa foi que nos tocou un día pechado de brétema o que nos impediu gozar das paisaxes, sobre todo dende o miradoiro onde se podería contemplar unha fabulosa panorámica de Portugal e o río Miño.

Pouco a pouco fomos chegando ata o lugar da Granxa, unha pequena aldea onde os veciños se enfrontaron heroicamente contra os franceses na Guerra da Independencia obrigando ao repregamento das tropas invasoras.

Continuamos a ascensión entre magníficos exemplares de sobreiras.

Dende aquí o sendeiro descende pasando pola capela da Virxe do Camiño e, un pouco máis abaixo, pola do Cristo dos Aflixidos. Continuamos sendeiro abaixo ata chegar de novo ó punto de partida.

Continuamos descendendo ata a ponte que atravesa o río Miño e que nos levou ata o lugar de Cevide despois de cruzar a ponte fronteiriza que cruza o río Troncoso.

Cevide é a aldea que está no punto máis ó norte de Portugal. Chegamos a través dunhas pasarelas de madeira onde atopamos o marco que indica o punto máis ó norte. Ó entrar en Cevide atopámonos cunha escultura dedicada ó contrabandista, xa que este lugar estivo moi ligado sempre ó contrabando, tamén coñecido como estraperlo, transportando todo tipo de mercadorías dun país ó outro.

Ó pouco tempo cruzamos collemos a senda do río Troncoso e fomos
subindo pouco a pouco e gozando dunhas espectaculares vistas do río, bosque, muíños, etc.

Ó chegar á altura de Ponte Barxas, volvemos cruzar o río para a parte portuguesa. Alí paramos a comer ó pé dos edificios da antiga alfándega. Xa logo baixamos pola pequena estrada asfaltada ata Cevide onde nos agardaba un adegueiro para ofrecernos os seus ricos caldos.

Volvemos cruzar a ponte fronteiriza para chegar ó autobús que nos agardaba ó pé da ponte de Frieira.

Volta para casa despois de pasar unha xornada moi agradable, a pesar da brétema que apenas nos deixou ver o Sol, sabendo que, facendo o chiste fácil,  ata o ano que vén non volveremos camiñar en grupo.

Dende aquí desexamos a todos e todas que pasedes unhas felices festas coa esperanza dun ventureiro e natural ano 2026.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Coto da Cruz-Río Troncoso-Cevide

 

Castro Caldelas - A Teixeira

 

Tiñamos moita gana de facer o percorrido pola  Ribeira Sacra Ourensá. Un percorrido que nos pode levar unhas 7 ou 8 etapas pero que pagará a pena xa que poderemos gozar dun contorno que non nos cansamos de apreciar en calquera época do ano pero sobre todo no outono. Aínda que xa estamos no inverno, a paisaxe está vestida de outono e iso puidemos comprobalo este domingo.

Iniciamos o percorrido coa etapa Castro Caldelas- Fábrica da Luz, aínda que por mor de que o tempo non axudou, só fixemos a etapa ata A Teixeira. Iso non nos impediu enchernos das marabillosas cores desta estación, manifestándose sobre todo nas viñas que atopas ó longo do percorrido.

A praza principal de Castro Caldelas foi o punto de partida e despois de achegarnos ás portas do castelo comezamos a baixar por sendeiros cheos de castiñeiros.

A primeira parada de mérito fixémola para visitar as ruínas do Mosteiro de San Paio da Abeleda, situado nun enclave realmente estratéxico que dá realmente noxo ver o estado ruinoso no que se atopa.

Continuamos camiño cunha pequena subida que nos levará ata un precioso sendeiro que dá acceso á fervenza do Cachón entre preciosos bosques acompañando o río dos Vaos formando preciosos saltos de auga ata chegar ó gran salto que neste momento trae bastante auga.

Damos media volta e tomamos o camiño que nos conducirá ata o núcleo de A Teixeira. Cruzamos a estrada á altura da Galería, un pequeno museo de arte ó aire libre dun dos veciños. Dende alí ascendemos por un estreito sendeiro para entrar polas ruelas de A Teixeira e buscar un lugar abrigado para xantar. Algúns atoparon o bar “Museo do viño” onde nos acolleron moi amablemente xa que o día estaba bastante desagradable.

Demos por rematada a ruta neste punto xa que non nos daría tempo de chegar ó destino. A seguinte etapa comezarémola aquí.

Quedamos emprazados para o vindeiro 14 de decembro para facer a última saída do ano.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Castro Caldelas - Fábrica da Luz

 

A Pontenova - Taramundi

 

Como vén sendo habitual os andaríns do Souto do Vello collemos unha fin de semana de outono para facer unha escapada. Desta volta a organización propúxonos unha saída pola ficticia fronteira galaico-asturiana e achegámonos ata A Pontenova, na provincia de Lugo. A idea era facer unha ruta en Taramundi e outra alí na Pontenova.

O sábado achegámonos ata Taramundi para facer a Ruta da Auga, unha das máis coñecidas da zona. Foi unha boa opción xa que conta con poboacións con encanto, bosques propios da fadas, fervenzas, paisaxes e museos.

Iniciamos a andaina na parte baixa da vila e achegámonos ata Mazonovo, alí tiñamos concertada a visita ó bonito Museo de los Molinos, considerado o maior museo de muíños de España.Trátase dun museo interactivo, participativo e ben coidado.

Á saída e tras un pequeno ascenso desviámonos á dereita por un sendeiro para cruzar o ríoTuría e seguir ascendendo por un bosque autóctono de castiñeiros e amieiros. Polo camiño atópase un desvío que nos levaría á fervenza da Salgueira. Nós non fomos porque neste momento non hai fervenza por falta de auga.

Continuamos ata os Esquíos e logo As Veigas, dúas das poboacións tradicionais e moi bonitas de ver. As Veigas é unha poboación formada por casas de pedra con lousados, situado nunha contorna de gran beleza. É un exemplo de arquitectura tradicional ben conservada.

De alí fomos ata Os Teixois, conxunto etnográfico de gran beleza tamén e que conta cun importante grupo de enxeños hidráulicos como mazo, roda de afiar, pequena central eléctrica, muíño, batán, e todas en bo estado de funcionamento.

Alí aproveitamos para xantar antes de tomar o camiño de regreso a Taramundi.

Aínda houbo tempo para unha cervexiña e mais a visita que algúns fixeron ó “museo de la cuchillería”, onde xa estiveran as amigas do grupo alternativo.

Logo o autobús tróuxonos ata A Pontenova para aloxarnos no hotel San Briz a maioría, e outros na pensión Navia.

No restaurante do San Briz ofrecéronnos unha suculenta cea moi ben elaborada e moi ben atendidos polo persoal de sala.

Xa no domingo, e con preocupación polas condicións meteorolóxicas, preparámonos para realizar varias rutas nunha. Primeiro fixemos a Ruta das Minas, para continuar pola do Ferrocarril e rematar coa ruta do Muiñeiro Namorado. O tempo deixounos facer todo iso con tranquilidade.

A ruta das Minas é unha interesante ruta que sae dos antigos fornos de calcinación na praza central de A Pontenova. Aí pódese comprobar unha das actividades máis importantes que houbo neste municipio, a actividade das minas de Vilaoudriz, onde obtiñan carbonato de ferro que se calcinaba nos fornos para poder comercializalo e obter fósforos que se utilizaban como fertilizantes.

O punto máis interesante é a visita ás antigas Minas de Vilaoudriz, a Mina Consuelo.

Máis adiante fomos á zona onde chegaba o antigo tranvía aéreo (hoxe hai unha tirolina) coas tolvas cargadas do mineral cruzando o río Turía. Ó chegar atravesamos un túnel e chegamos a outro forno de calcinación do grupo de minas Boulloso onde aproveitamos para comer o bocadillo das once.

Despois dun tramo pola que chaman Ruta do Ferrocarril, chegamos ó comezo da Ruta do Muiñeiro Namorado.

Esta é a historia que figura na páxina de Turismo do Concello:

“Historia na que se basea o percorrido desta ruta:

Segundo conta a historia, recollida da tradición oral polos máis anciáns do lugar, case un século atrás, no muíño que había xunto as vías do tren e do que aínda hoxe se conserva a súa estrutura exterior, traballaba un mozo muiñeiro. Fillo de pais tamén muiñeiros, naceu no oficio polo que entendía como ninguén os complexos engrenaxes que movían as moas do muíño, sendo ademais, un dos que mellor dominaba a arte do picado das pedras cando estas se gastaban ao moer o grao.

Grazas ao carácter alegre e extrovertido deste mozo muiñeiro, e a que era un dos mellores no seu traballo, e grazas tamén a que o seu muíño estaba ao lado da vía do tren da liña “Villaodrid- Ribadeo” (moi próximo ao apeadeiro de “O Cairo”), eran moitas as persoas doutras localidades que frecuentaban o seu muíño, tendo ademais moito éxito entre as mozas que lle levaban o grao para moer.

Un día achegouse polo muíño unha moza atraída polo balbordo da xente que alí se encontraba. Acaba de baixar do tren que viña de Ribadeo e, malia que ninguén sabía quen era nin de onde viña, ou quizais por iso, nada máis vela o muiñeiro quedou prendado dela.

A rapaza, procedente de Neguri – Biscaia, resultou ser a filla dun importante home de negocios financeiros e un dos principais inversores da Sociedad Minera de Villaodrid e, o que nun principio pensaba ser unha visita curta simplemente para coñecer as principais instalacións da Sociedad Minera que o seu pai financiara, debido a este encontro casual co xove muiñeiro, pronto se converteu nunha estancia de varios días.

Durante os días seguintes, era frecuente ver os dous mozos pasear o seu amor ao longo do regato de O Cairo, percorrido que esta ruta recrea case no seu estado orixinal tal e como o viviron os nosos protagonistas.

Cando o pai da rapaza se decatou da verdadeira razón pola que a súa filla prolongara a súa estancia nesta zona e comprobou que o rapaz co que se vía era un simple muiñeiro, obrigou a súa filla a regresar a casa de inmediato e prohibiulle volver a visitar estas terras.

A filla, lonxe de aceptar a imposición do seu pai, aproveitaba as numerosas e longas ausencias do seu pai por negocios, para visitar o seu amado muiñeiro, tratando iso si, de que ningún dos encargados da Sociedad Minera a recoñecese e lle dese o chivatazo a seu pai.

Agora, os paseos á beira do regato eran máis furtivos, pasando a maior parte do tempo no interior do muíño ou nas proximidades da boca da Mina de O Cairo, lonxe das miradas indiscretas dos demais muiñeiros e dos “dixomedíxome” das lavandeiras que baixaban todas as tardes lavar a roupa ao regato.

Malia todas estas precaucións, non tardou en sabelo o pai da moza de que a súa filla lle desobedecera e, anoxado, para lograr impoñer o seu desexo e evitar que se seguise vendo co xove muiñeiro, decide enviar a súa filla a estudar a Bos Aires (Arxentina). O xove muiñeiro, pola súa parte, non se resigna a perdela polo que, dende o porto de Ribadeo, embárcase como polizón nun cargueiro que se dirixe cara a Mar del Plata.

Algúns afirman que, cando se atopaba a tan só unhas poucas millas do seu destino, o xove polizón foi descuberto e este, para evitar ser repatriado, lánzase á auga. A tripulación do cargueiro viu como desaparecía aos poucos minutos entre as ondas do inmenso Océano Atlántico, sen volver a saberse nunca nada máis del.

Outros, sen embargo, sosteñen que o mozo foi capaz de chegar á beira e, aínda que nunca chegou a atoparse coa súa amada, si fixo fortuna producindo e exportando fariña de trigo de calidade (un oficio co que nacera e que, como xa se mencionou, dominaba como ninguén).

Hai, por último, uns poucos reticentes que non cren nin unha palabra do que aparece aquí reflectido, considerándoa unha lenda máis das moitas que a xente inventaba para facer máis levadeiras as longas noites de inverno.”

 A ruta comeza na desembocadura do regato de O Cairo no río Eo. Está formada por 2 tramos enlazados. Nós só fixemos o primeiro tramo de 2,4 km (só ida) cun desnivel moi suave e que vai seguindo o sendeiro paralelo ó regato de O Cairo, no cal vai facendo unha serie de saltos escalonados debido ós numerosos banzados que nel se levantaron para facilitar o rego dos prados que antigamente existían nesa zona. Ademais do rego, a auga deste regato tamén se aproveitaba para mover as engrenaxes de varios muíños repartidos ó longo deste percorrido, sendo os máis importantes dous muíños que hai ao final deste tramo, próximos a Figueirarrúa.

Volvemos polo mesmo camiño ata o autobús que nos achegou ata Meira onde estaban agardando as do grupo alternativo que pasaran o día nesta bonita localidade.

Co mesma comezamos a volta a casa despois dunha fin de semana moi ben aproveitada.

Novamente aproveitamos para agradecer a boa acollida de todo o persoal do hotel San Briz e da pensión Navia que fixeron que tiveramos unha estancia moi agradable.

Xa estamos convocados para o día 16 de novembro para comezar un novo proxecto onde percorreremos a preciosa Ribeira Sacra ourensá.

Para ver as fotos fai clic aquí.

A Pontenova - Taramundi

 

Fervenza de Liñares (A Lama)

 Despois dun negro verán por mor dos lumes, comezamos a nova tempada de sendeiros por unha das xoias da provincia de Pontevedra como é o concello de A Lama. Pertence á Rede Natura 2000 e está considerada como parte dunha área de alto valor ecolóxico a nivel europeo sobre a conservación de hábitat natural, fauna e flora silvestre. A ver se o coidamos!!!

Basicamente a ruta transcorreu seguindo o río Xesta, que nace na parte alta da Serra do Suído, que baixa entre brañas e turbeiras ata a súa desembocadura no río Oitavén, deixando atrás a vella ponte dos arrieiros ou chamada Ponte de Liñares, que foi o primeiro que visitamos despois de saír da aldea de Liñares.

Máis abaixo da ponte, o río encáixase e cae precipitándose e formando a famosa fervenza da Freixa ou de Liñares. Hoxe non lucía nada ben xa que o río leva moi pouca auga.

Parte da ruta que fixemos vai pola denominada “Tralos pasos do río Xesta”, o PR-G-24 que transcorre pola parroquia de Xesta pasando tamén polas localidades de Cortegada e Paradela.

Esta ruta recuperou os vellos camiños e sendas de servizo das augas para os numerosos muíños que imos atopando.

Por estes camiños chegamos ata a área recreativa de Os Prados, onte puidemos comer aproveitando unhas raioliñas do Sol que ía e viña.

Despois iniciamos o regreso a Liñares atravesando o fermoso bosque de acivros de Portomartiño.

Bonita ruta para comezar a vixésimo cuarta tempada, que terá continuidade o vindeiro 17 de outubro desprazándonos ata A Pontenova para gozar dunha fin de semana que promete.

Para ver as fotos fai clic aquí.