Próxima saída: Fisterra-Muxía, O Pindo-Ézaro

 
  Importante: É necesario levar a comida para o sábado. A cea do sábado e o almorzo do domingo farémola no hotel. Tamén podemos encargar no hotel os bocatas para o domingo. Tomaremos nota no autobús.

Chandrexa de Queixa (O monte Seixo e o bidueiral de Montederramo)

Despois da celebración do 10º aniversario coa fabulosa cea-baile no Moisés, o Souto do Vello comeza a 11ª tempada de andainas, e faino con forza. Nada menos que a fin de semana do 22 e 23 de setembro en Chandrexa de Queixa para subir ao Seixo e mais percorrer o bidueiral de Montederramo. Este grupo tiña un traballo pendente dende xuño de 2004 por culpa dunhas balas que querían acabar cos xabarís da zona. Así que o amigo Garrido, que non lle gusta deixar as cousas a medias, propuxo repetir itinerario pero para rematalo, e así foi. O sábado ás 7 da mañá arrincaba o autobús dende Matamá para chegar sobre as 9,30 a casa Gerardo en Chandrexa de Queixa. Alí agardaba o amigo Gerardo para servir uns cafeliños ben quentes que darían o pulo necesario para comezar a subida ao monte Seixo. 800 m de desnivel positivo para acadar o cume a 1710 m de altitude. Foi unha subida continuada co grupo moi animado, demostrando que no verán practicaran algo. A paisaxe de montaña é preciosa e o día era perfecto para camiñar. A foto no cume foi un pouco ventada. A comida fíxose na aba do monte sentados ao sol sobre un campo de carrascos cheos de pulgas inofensivas. Aínda que máis de un pasou todo o tempo preocupado que non lle pasasen a zonas íntimas. A baixada foi máis prolongada e demostrou que había pouco fondo entre os andaríns. Era a primeira saída da tempada e algúns non fixeran ben os deberes no verán. Por fin chegamos a Chandrexa ben alimentados polas riquísimas moras do camiño. Xa na casa Gerardo, os andaríns foron distribuídos por grupos nas habitacións. Logo da ducha reparadora e da correspondente garimba, prepáranse para a cea (unha cea lixeira como acostuma o amigo Gerardo; non hai máis que ver as fotos do menú). Ó remate da cea, Garrido ofrece unha preciosa charla, que pode ser un adianto da que vai dar moi pronto en Matamá. Lembranzas, emocións contidas, aplausos...boa compaña. A continuación hora de baile, cantigas, algunha serenata e a durmir... quen puido ou a quen deixaron. O domingo, foi domingo de outono...vento e chuvia, que non nos impediron entrar no autobús despois do espléndido almorzo e acopio de bocatas para o xantar. Vendo como estaba o día, a organización tivo que deliberar e ao final decantáronse por continuar coa programación e levaron o grupo polo bidueiral de Montederramo. Trátase do bosque de bidueiros máis meridional de Europa, declarado LIC (Lugar de Importancia Comunitaria) e en trámites para ser declarado Parque Natural. “Fragas caducifolias con especies autóctonas en zona de media montaña. É un dos bosques de bidueiro mellor conservados de Galicia, ademais de ter unha boa representación doutras especies arbóreas, con importancia fitoxeográfica por ser un dos exemplos de vexetación eurosiberiana máis meridionais de Galicia. A altitude do espazo varía entre os 959 m e os 1.600 m s.n.m., cunha altitude media de 1.310 m s.n.m. O estado de conservación deste LIC é bo. A área pertence á rexión eurosiberiana, provincia atlántica-europea e subprovincia cántabro-atlántica, adscribíndose ao sector galaico-portugués” Ata parece que vimos o sacauntos. Entre vento, chuvia, moras, arándanos...chegamos a Montederramo para comer o bocata no claustro do mosteiro. Entre esas pedras recuperáronse as forzas, e co cafeciño quente botouse fóra o frío e a humidade acumulada. Volta a casa, coma sempre con algo de cansazo pero ledos, despois de compartir unhas bonitas xornadas de montaña. Dende aquí queremos agradecer a Garrido e mais a Concha a súa disposición para acompañar ao Souto do Vello sempre que o precisa. De feito xa está preparando a seguinte saída.

XI tempada - Chandrexa de Queixa

Gran cea-baile 10º aniversario

De marcha polo Morrazo

Os do Souto do Vello foron de “marcha” para celebrar o 10º aniversario. O pasado 28 de xullo, xuntáronse un feixe deles ás dez e media da noite no porto de Vigo para coller o último barco para Cangas. Ao chegar foron repoñer forzas (cafelitos, chopitos…) para comezar o que sería unha longa noite… pero non de pedra, máis ben de area. Ás 11 e media todos e todas preparados coas lanternas na cabeza (algunha co farol pendurando) comezaron a marcha en dirección a Cabo Home. Despois de pasar pola fábrica de Massó, a ruta segue polas praias de Liméns, Nerga, Barra, Melide… por citar as máis importantes. A lúa, case chea, reflectíase no mar creando unha estampa marabillosa co fondo da costa de Vigo iluminada artificialmente. Pouco a pouco a serpe de lanternas ía avanzando. Ás tres da mañá estaba agardando Ángel (ao que lle debemos dar as grazas por servir de acompañante toda a noite) cunha caixa de cervexas, bebidas fresquiñas e mais un biscoito exquisito que caeu de marabilla. Despois do refrixerio continuou a marcha polos faros de Cabo Home e collemos dirección ao monte Facho. Ali arriba hai unha pequena torre do século XVII, que foi construída con restos de aras romanas (altares de sacrificios dedicados ao deus Bero Breus), o que fai pensar que debeu ser un importante santuario romano. Tamén se cre que foi unha torre de vixilancia para avisar dos ataques dos piratas turcos. O que pasa é que non houbo quen avisara do ataque dos piratas do Souto do Vello, menos mal que son piratas pacíficos e o único que van roubar son as vistas, que se adiviñaban marabillosas sobre as Cíes, Ons e as rías de Vigo e Pontevedra. Como estaba unha noite clara e estrelada, aproveitaron as explicacións do seu astrónomo de cabeceira para localizar as principais constelacións. Creo que xa todos e todas teñen claro onde está o norte!?

Xa tocaba dar volta e volver ao punto de partida en busca do amencer, que coincidiu coa chegada á praia de Liméns sobre as 8 da mañá. A partir de aquí o grupo dividiuse en dous, uns decidiron continuar ata Cangas para coller o barco de volta a Vigo e outros decidiron quedar a pasar o día na praia con baños e xogos pola area, sen que se notase para nada a noite de “marcha”. 

Pica na imaxe para ver máis fotos.

Ruta noctura (O Morrazo)

A ruta da liberdade. “Tras os pasos do río Barbeira” A Lama

Hai un refrán moi español que di “Hasta el 40 de mayo no te quites el sayo”, e que razón ten. Os do Souto do vello non puidemos quitar o “sayo” de plástico para facer a “ruta da Liberdade” polo río Barbeira, no concello da Lama.
Tamén lle chaman “Tras os pasos do río Barbeira”.
Pois alá fomos o domingo 10 de xuño (ou era decembro?), para pechar a tempada do 10º aniversario. A verdade é que a ruta éche ben bonita, aínda que stivese un pouco deslucida polo mal tempo que tivemos.
Comezamos no bar Verdugo, e na mesma saída xa puidemos apreciar a exposición de espantallos. Houbo máis de un que pensaban que algúns deles eran de verdade, só lles faltaba falar.
A partir de aí fomos seguindo a ruta marcada a carón do río Verdugo ata chegar a aldea de Peso. Logo continuamos polo río Barbeira ata a aldea de Barbeira. Pasamos por varias pontes e muíños en non moi bo estado, un peto de ánimas, algunhas ermidas e cruceiros. Logo subimos ata a serra do Cando. Se chega a facer sol seguro que suabamos algo, xa que hai pouca sombra. Continuamos o descenso para pasar pola aldeíña de Covelo. Esta é unha poboación moi curiosa, con edificacións de pedra ben organizadas, e ata un canizo con gaiteiro. Continuamos a baixada pasando por A Vincurada para enfilar de novo cara o punto de partida, no bar Verdugo. Despois de cambiar a roupa mollada fomos comer á Lama, xa que nos deixaron utilizar o local da Comunidade de Montes, e alí puidemos comer ao abrigo e ata contamos cun palco para que Os Soutiños nos amenizaran a sobremesa. Foi un remate fantástico que compartimos con Nadal e a selección española de fútbol.
Ben, non se pode dicir que fose o remate de tempada xa que queda pendente a andaina nocturna do mes de xullo (se o tempo o permite).

barbeira12 - presentacion imagenes