GR 58 Sendeiro das Greas (Couso - Chan da Lagoa)

AVISOS: Recomendamos que levedes uns calcetíns de recambio e máis unha toalla pequena por se nos mollamos ó cruzar un pequeno río.
Non é necesario que levedes moita auga xa que hai varias fontes no camiño.

Boas festas !!!

Os andaríns do "Souto do Vello" deséxanvos unhas BOAS FESTAS e un NATURAL e ventureiro ANINOVO.

GR 58 Cerquido - Couso

O proxecto GR 58 continúa. Este domingo tocounos a etapa dende Cerquido ata Couso, deixando o concello do Porriño para meternos no de Gondomar. Foi una etapa moi bonita na que pasamos por Orbenlle e logo de pasar por un sendeiro que aínda conserva o encanto do outono, e deixando a un lado o espazo Natural das Gándars de Budiño,  chegamos ó lugar de Cabreiros. Alí repuxemos forzas tomando o sol de Galifornia. Cruzamos por unhas ruínas nunha paraxe realmente espectacular. De alí comezamos a subida pola serra do Galiñeiro cara a Prado. Xa no alto puidemos gozar das vistas sobre a baía de Baiona e comezamos a baixada para pasar polo curro de Morgadáns e adentrarnos na bonita parroquia do mesmo nome. Deunos a hora do xantar no torreiro de

Morgadáns. Despois cruzamos o núcleo das casas que compoñen esta parroquia do concello de Gondomar. O último tramo do camiño fixémolo por unha pista moi boa e con boas vistas que nos levou ata Couso onde puidemos aliviar a sede no Centro Cultural ao tempo que nos desexabamos unhas boas festas, xa que se trataba da última saída do ano. Como pasa coas series da televisión...continuará.


Para ver as fotos fai clic aquí.

GR 58 Sendeiro das Greas (Cerquido - Couso)

Esgos - San Pedro de Rocas

“Polo San Martiño mata o teu porquiño” é o que di un dos refráns galegos. Os andaríns do Souto do Vello estamos moi contentos con que se siga esta tradición porque así podemos dispor de boa materia prima para a elaboración do noso cocido anual. E iso foi o que nos preparou a organización para o remate da andaina deste mes de novembro. Un exquisito cocido na provincia de Ourense, máis concretamente no Alto do Couso, concello de Maceda. Pero para merecer estas viandas tivemos que

“sacrificarnos” e camiñar un pouco polos camiños de Esgos. A pesar das inclemencias do tempo podemos dicir que foi unha ruta moi bonita. Saímos de Esgos polo “Camiño Real “ (PR-G4)  en dirección a un dos puntos obrigados de visita na Ribeira Sacra, o Mosteiro de San Pedro de Rocas. É un dos mosteiros máis antigos de Galicia, conservando parte da súa estrutura orixinal, unhas covas escavadas na rocha que serviros de capela. Está considerado Ben de Interese Cultural. Despois de tomar o bocadillo ao abrigo dunha
das naves do mosteiro continuamos cara ás vilas de Vilar de Ordelles e Folgoso para seguir pola “Ruta dos Muíños”. Este sendeiro, salpicado de centenarios carballos e castiñeiros, levounos polas localidades de Lampazas e Tarreirigo para rematar de novo en Esgos onde nos esperaba o autobús para levarnos ata o Alto do Couso. Non podemos esquecer os participantes da “pequerruta” (Poli, Merce, Carlos…), que dirixidos pola intrépida e pequeguía Icía, fixeron o percorrido desde Esgos ata o mosteiro.

Como diciamos ao principio, o remate foi cun gran cocido que nos sorprendeu gratamente pola súa calidade, cantidade e excelente servizo.

Ao remate, os Soutiños deleitáronnos co seu coñecido repertorio e ata foron acompañados polo orfeón masculino que puxeron o broche de ouro a unha xornada novamente agradable (a pesar da chuvia). Xa pola tardiña volta para Vigo quedando convocados para o día 11 de decembro onde continuaremos cunha nova etapa do Sendeiro das Greas.



Para ver as fotos fai clic aquí.

Esgos - S. Pedro de Rocas (Ourense)

Camiño dos Faros (Arou - Muxía)

No mes de outubro toca saída de fin de semana. Ultimamente cadraba co cambio de hora. Este ano adiantámonos e algúns andaríns quedamos amolados porque non tivemos desculpa para agardar ata as 3 da mañá e comprobar se o móbil cambiaba de hora…Outra vez será.

Continuamos co Camiño dos Faros e fixemos as etapas 5 e 6 (Arou – Camariñas e Camariñas – Muxía). Saímos o sábado 22 dende a praia de Arou, lugar onde rematamos a anterior etapa alá polo mes de maio. Durante toda a semana os homes e mulleres do tempo ameazáronnos cunha fin de semana pasada por auga, pero chegou o sábado e gozamos dun día espléndido de sol. Logo do café no punto de partida,  dirixímonos ao mirador e praia de Lobeiras. Despois de cruzar polo medio dos toxos e dos cantos rodados chegamos  ao porto de Santa Mariña que cruzamos para ascender a duna de Monte Branco. A panorámica coa que nos atopamos ao chegar arriba pagou a pena o esforzo. Aos nosos pés estaba a Praia do Trece, unha das praias máis espectaculares da Costa da Morte con especies de flora protexida como a “caramiña” que deu nome á vila de Camariñas. A continuación está Punta do Boi. Alí podemos visitar o Cemiterio dos Ingleses, chamado así porque repousan os restos das persoas que morreron en tres naufraxios  a finais do século XIX: o Iris Hull (1883),ol Serpent (1890) e o Trinacria (1893). Continuamos polas praias de Reira, pasando pola Pedra do Oso

e logo de subir pola aba do Monte Pedrosa xa enfilamos cara a cabo Vilán, impoñente sobre as rochas cunha altura duns 100 m permite apreciar toda a beleza da costa. Alí estaba o autobús co resto dos participantes para recollernos e levarnos ata Camariñas. Logo duns paseos por Camariñas, visita incluída aos restos do Castelo, cervexiñas picoteo polas terrazas da Vila, e por fin, dunha espléndida cea no Club Náutico de Camariñas fomos durmir (claro logo duns dixestivos). Aloxámonos en tres hoteis, a maioría no Parranda (temos que agradecelle a Sandra o trato recibido en toda a xestión da saída), outros foron ao Ave del Mar e outros ao Gaivota. Quedamos todos moi contentos.
O domingo pola mañá presentouse algo máis complicado en canto á meteoroloxía, pero non nos botamos atrás. Comezamos a etapa en Ponte do Porto para chegar a Muxía. Demos a saída a pé na ponte sobre o Río Grande e camiñando chegamos a Santiago de  Cereixo, un recuncho moi singular no que atopamos desde un piorno de 19 pés dentro dun pazo do século XVIII, un muíño de mareas, a igrexa de Santiago de Cereixo do século XII, as Torres do Cereixo e no centro da praza un impresionante carballo que debe ser máis vello que as propias torres. De aí continuamos por varias praias (Area Grande, Leis, do Lago…). Por aí tocounos un pouco de auga, pero non a da praia. Logo escampou e puidemos secar para chegar ben ata a vila de Muxía. O remate da etapa era no santuario da Virxe da Barca, que tamén é remate dos peregrinos despois de visitar o Apóstolo Santiago. Alí algúns cumpriron co ritual da Pedra dos Cadrís e mais a Pedra de Abalar e todos puidemos contemplar a espectacularidade da paisaxe coa auga batendo nas rochas. Como remate e premio polo bo comportamento agardábannos unhas exquisitas rosquillas Ancla agasallo de Kico que puidemos mollar en bo viño tinto. E xa volta a casa e ata a próxima, que será o 20 de novembro por San Pedro de Rocas con cocido incluído.

Para ver máis fotos fai clic aquí.