Pinzás

 No mes de febreiro temos por costume facer unha pequena ruta e rematar cun cocido como é debido. Este ano volvemos a un lugar coñecido como é o restaurante Florentiña en Pinzás.

Chegamos co autobús nunha mañá gris con brétema e ameazando chuvia, chuvia que, aínda que non copiosa non deixou de molestar durante toda a mañá. Dende logo o día non era o axeitado para gozar dunha paisaxe ben bonita pero si que se prestaba para o remate que nos agardaba.

Comezamos a camiñada en Pinzás, na Serra da Groba e dirixímonos cara á Alpuxarra e o Curro. Como non podía ser menos, saudaron o noso paso algunhas vacas que pacían tranquilamente a pesar do mal tempo.

Cun descenso prolongado fomos cara a Fervenza do río Pequeno, un pequeno regato como o propio nome indica que deita as súas augas no río Miñor. Nun determinado lugar forma unha pequena fervenza nun recuncho con moito encanto. Lástima que non puidemos gozar dela como é debido.

Continuando a marcha pasamos pola aldea da Portavedra e arrodeamos o Chan do Cereixo. Aquí atópase un xacemento arqueolóxico datado no Pleistoceno. Está localizado entre as concas do río Miño e do río Miñor e foi ocupado en diversas ocasións por diferentes comunidades de humanos ó longo de centos de miles de anos.

Baixo os paraugas chegamos de novo á Casa Florentiña onde puidemos cambiar as roupas un pouco molladas e pasar ó comedor para degustar unha reconfortante sopa e mais as talladas que viñeron a continuación acompañadas de boas patacas e verzas ben ricas.

E para rematar a xornada, fantástica actuación dos Soutiños ó completo que fixeron as ledicias dos bailaríns e non bailaríns.

 

Temos que rematar esta crónica lamentando o falecemento do pai de Suso Montero (Vitrasa) e da nai de Suso de Matamá. Dende O Souto do Vello enviamos as nosas máis sinceras condolencias e unha forte aperta que axude a soportar estes dolorosos momentos.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Pinzás (Chan do Cereixo-Fervenza do río Pequeño)

 

Aldán - Costa da Soavela

 

Pasadas as festas do Nadal e en boa forma, damos comezo as andainas neste novo ano 2025. O pasado domingo, 12 de xaneiro, achegámonos ata Aldán para facer un precioso e interesante roteiro costeiro, a Costa da Soavela.

Saímos do porto de Aldán estando unha mañá de inverno preciosa, cunha brétema que anunciaba un día claro en canto o sol saíse con forza, e así foi, o día estivo fantástico cunha temperatura axeitada para camiñar.

A primeira parte da ruta transcorreu por algunhas das mellores praias da zona: Vilariño, Arneles, Pinténs, Castiñeiras e Area Brava.

Pasamos pola beira das ruínas da fábrica de conservas de Curbera para coller rumbo cara ó faro de Punta Couso e gozar das vistas.

Deixamos as praias atrás para comezar a ascender polos altos da costa da Soavela ata chegar ó Facho de Donón. Alí paramos a comer xa que estaba un día fantástico, sen nada de vento como adoita haber por eses lares. Moi poucos restaurantes poden presumir dunhas vistas tan marabillosas, coas Cíes e Ons ós nosos pés.

De alí xa comezamos o camiño de volta cara ó famoso cruceiro de Hío onde rematamos a xornada de hoxe. Bonita camiñada de primeiro de ano e agardando pola segunda que vai ter un remate feliz degustando un exquisito cocido en Pinzás o vindeiro 9 de febreiro.

Rematamos esta crónica lamentando profundamente a perda da nai do noso amigo-guía Bacelos, polo que enviamos as máis sinceras condolencias a el e toda a súa familia. Unha aperta moi grande.

Para ver as fotos fai clic aquí. 

Aldán -Costa da Soavela

 

FELIZ 2025!!

 

Por un 2025 de Paz, Saúde e Boas Camiñadas!!!

Saída do 25 de Nadal polos montes de Vigo.

Pena Corneira

 

Chegamos a decembro, último mes do ano e polo tanto última saída do grupo, que non a derradeira. Estamos ás portas do inverno e nótase na temperatura destes días. 

O domingo 15 aparece un día fresquiño, pero iso non impide ós andaríns do Souto do Vello despedir o ano cunha bonita andaina polas terras do Ribeiro.

Para facer a circular de Pena Corneira desprazámonos ata o lugar de Paredes, na parroquia de Serantes, concello ourensán de Leiro.

Pena Corneira é un peñasco alongado e disposto en vertical a 675 m e visible facilmente a longa distancia. Algúns chámano “o menhir” do Ribeiro. Destaca entre a vexetación que foi devastada polo incendio do 2017, e que se está a recuperar moi ben. Ademais hai outros moitos penedos con curiosas formacións predominando os bolos de forma redondeada que conforman unha paisaxe ben curiosa.

Como dicía, comezamos a andar en Paredes, onde hai unha boa concentración de hórreos, ademais duns muíños e lavadoiro de gran valor etnográfico recentemente restaurado. As nosas pisadas triscaban no chan xeado pero bonito de ver.

Enseguida chegamos ata a igrexa de S. Tomé de Serantes, unha das xoias máis interesantes do románico rural galego. Salientar a súa fachada coa portada, o quitachuvias e un rosetón de tracería románica.

Con suave subida continuamos ruta ata chegar a localidade de Corneira, onde se atopa outra concentración interesante de hórreos.

Seguimos xa para afrontar a pequena subida ata a Pena, quizais a parte máis bonita da ruta. A continuación dirixímonos ata o miradoiro subindo por unhas pasarelas de madeira. As vistas son impresionantes. Baixando cara a área recreativa paramos a xantar nun recanto sollío que agradecemos moito debido á sensación de frío que había.

Sen moita présa afrontamos o resto da baixada ata Paredes de novo, pasando pola Necrópole Medieval de Orega, onde se aprecian claramente cinco sepulcros antropomorfos na pedra que datan aproximadamente entre os séculos X e XII.

Ó chegar ó punto final agardábanos unha sorpresa en forma de rosquillas Ancla agasallo do amigo Kico e un pipote de tinto para acompañar. Un final feliz para un bo ano de sendeirismo que agardamos se repita o ano que vén.

Aproveitamos para desexar unhas felices festas e un ano 2025 cheo de saúde e felicidade.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Pena Corneira (Ourense)