Illa de Ons

Fin de semana no Courel

O amigo Carlos Garrido levounos hai 10 anos a coñecer a serra do Courel nun outono marabilloso. Foi aquela primeira fin de semana “dos callos”. Agora vólvenos levar, acompañado da súa xente,  para percorrer os preciosos sendeiros desa serra. Desta volta imos na primavera. Os que repiten lémbranse das cores do outono pero non deixan de sorprenderse da gama de verdes, violetas, amarelos…que nos aparecen por todos os recunchos. Os que veñen por primeira vez quedan abraiados cos frondosos vales, altos cumes e serpenteantes sendeiros, sen deixar de apreciar toda a variedade de flora que hai ao longo das subidas e baixadas. Moitas grazas amigo Carlos (e acompañantes) por este agasallo de fin de semana!
Como se poden percorrer algo máis de 40 km sen tocar apenas asfalto!

O primeiro día fixemos a ruta da Devesa da Rogueira. Partimos de Moreda para salvar un desnivel de aproximadamente 700 m. Trala espectacular subida a través do bosque de acivros, acompañados de castiñeiros, abeleiras, arandeiras, faias, teixos, bidueiros…chegamos ás famosas fontes do Cervo. A uns 1400 m de altitude atópanse estes dous canos manando, por unha banda augas ferruxinosas e vermellas e por outro brancas e cristalinas augas calcáreas. Os nosos devanceiros atribuíronlles poderes medicinais (a branca para curar anemias e enfermidades do estómago e as vermellas para os pulmóns).

A partir de aí seguimos ata facer cume no alto de Formigueiros. Logo fixemos a baixada pola Campa da Lucenza pasando pola lagoa do mesmo nome, onde puidemos recrearnos co poder de convocatoria de Raúl acompañado dunha preciosa ra de Santo Antón que foi obxecto de mira dos reporteiros que se atopaban por alí, como se pode apreciar nas fotos.

Chegamos á Seara onde está o refuxio da Federación. Despois de visitar o muíño de Roi e a espectacular fervenza de Vieiros fomos ao refuxio para dar conta do menú servido por Roi (empandas, pizzas e pan) e a carne preparada por Kico. Doces, queimada, gaiteiros, cantes…festa rachada. Logo toca durmir, ha! quen durmira! No almorzo notábanse caras de todas as cores. Logo dos cafés, rosquillas, biscoitos e roscas xa era outra cousa. Todos e todas preparados para a 2ª xornada.

Saímos de Seoane, pasamos pola ferrería e collemos o sendeiro do río Lor (segundo Lucho iamos ir ao pé do río todo o tempo). Houbo alguén que non viu o río en todo o traxecto. Chegamos á preciosa aldea de Vilar de Lor, co seu museo, o campazo… Alí fixemos un auténtico xantar campestre con gaita incluída, pasarrúas e fogos artificiais.

Xa pola tarde quedaba un pequeno tobogán para chegar a Vilamor, fin da ruta.

Despois dos obrigados estiramentos e engraxamento con destilados de cebada, volta para a casa algo cansos pero enchidos de ledicia pola espectacular fin de semana no Courel.
                                                  Para ver as fotos fai clic na imaxe.

Serra do Courel

Para esta saída de fin de semana a organización indica que debemos levar o seguinte:
saco de durmir, chanclas, toalla e útiles de aseo (opcional almofada, lanterna ou frontal e kit para comer (coitelo ou navalla, garfo, culler).
Comida para o sábado e comida para o domingo (o pan do domingo xa se colle alí). Da cea do sábado e o almorzo do domingo xa se encarga a organización.
Non esquezades levar ganas de pasalo ben!!!

En defensa da serra do Galiñeiro

A organización do Souto do Vello convoca a todos os seus andaríns e demais persoas de ben que visitan este blog para acudir á V andaina pola protección da serra do Galiñeiro que terá lugar o vindeiro domingo 11 de maio.
Para máis información visitade a páxina da Plataforma facendo clic aquí.

TRILHO CASTREJO DE CASTRO LABOREIRO

Fieis á cita anual co noso santuario do bacallao, a orghanisasión preparou este trilho que para os máis veteranos do grupo xa era coñecido posto que o fixeron no ano 2005. O día era bo, houbo que madrugar un pouco, pero todos estabamos alí con ganas…Bueno todos menos Poli que estaba ocupado con outros traballos. Esperemos que os faga ben para recuperarse pronto e que nos poida acompañar. Botámoste de menos Poli!! Ánimo!!  Dous que viñeron no autobús e outros tres que agardaban na saída, eran cinco  novos amigos que quixeron acompañarnos e aos que damos a benvida.

A ruta que fixemos está deseñada para percorrer os antigos camiños que comunicaban as brandas e inverneiras. As inverneiras son aldeíñas situadas en vales abrigados nas que os campesiños gandeiros pasaban os duros invernos (de decembro a marzo) e as brandas son lugares situados a maior altitude no que pasaban o resto do ano dedicados á sementeira e ao coidado do gando. Non hai moito que aínda se vían algúns campesiños cargando nos carros os mobles para ir dun lado ao outro.

O camiño que fixemos pasa por varias aldeas como Barreiro, Assureira (cunha ponte e muíño preciosos onde comemos o bocata), Curveira… Tamén se pasa (como é habitual nesta zona) por varias formacións rochosas con formas caprichosas ás que lles podes buscar similitudes con boa imaxinación, sobre todo o Pico do patelo, que se atopa despois dunha pequena subida que puxo a proba a forma física dos andaríns do Souto do Vello.

Atopamos e cruzamos por varias pontes, romanas ou medievais (Ponte de San Brás, Ponte Nova, ponte Cainheiras…).

Cando chegamos, aínda tivemos tempo de tomar unhas “garimbas” que acompañamos duns ricos petiscos co que nos agasallou o amigo Fernando. Logo xa subimos ao comedor para dar conta do excelente menú no que destaca o famoso bacallao con broas e o año ao forno. No remate os Soutiños fixeron o seu traballo e amenizaron a sobremesa acompañados dos valentes bailaríns. Desta volta contaron coa actuación dunha nova gaiteira que se integrou perfectamente no grupo. Tamén soprou a gaita o amigo García.

Un ano máis non defraudou a visita anual ao noso santuario. Estade atentos que logo poremos a programación do vindeiro mes de maio que será completiña. 
Para ver a reportaxe fotográfica fai clic nesta ponte.

 

Trilho castrexo Castro Laboreiro

ÁNIMO POLI!!!!

Dende o hospital do Meixoeiro chégannos moi boas noticias. O noso amigo Poli estase recuperando moi ben e xa está a piques de empezar coa rehabilitación. É unha gran noticia para a familia do Souto do Vello, xa que estamos desexando de corazón velo de novo con nós. As enfermeiras da planta comunícannos que non dan parado a Poli, que quere botarse a andar para non perder a forma. Dende este blog mandámoslle unha forte aperta a este gran andarín e mellor persoa, e xuntamos toda a nosa forza para axudalo neste período de recuperación. Ánimo Poli, ti podes!!!