O Grove 2015

Fin de tempada  pola costa do Grove.  Cambiamos os cumes da Fonsagrada polos areais da península do Grove. Algún día o noso guía ha ter que contarnos como fai ou con quen ten liña directa para pedir o tempo como o que tivemos, pola maña tempo ideal para camiñar e pola tarde tempo ideal para a praia. Seghuro que o Suso ten algo que ver…e non é peloteo.

O certo é que sobre as nove e media comezamos a camiñar dende o porto do Grove, e polo paseo do litoral puxemos rumbo cara ao porto de  Meloxo. De alí seguimos ata Punta Moreira onde se atopa o acuario e mais o museo da salga ao aire libre onde se explica o proceso de salazón do peixe que facían durante os séculos XVIII e XIX. Alí paramos a tomar o bocata tranquilamente. Xa de seguido comezamos o percorrido polas bonitas praias que rodean esta península así como as illas, os illotes,  cons e laxes que están sementadas ao longo delas. Pasamos tamén polos restos arqueolóxicos de Adro Vello, na Praia do Carreiro, onde se atopa unha vila romana con vestixios de salazón de peixe, unha necrópole, a planta dunha igrexa visigótica e restos dunha fortificación da Idade Media. Máis adiante unha zona de adestramento militar chamado A Batería.

Pero á parte da paisaxe tivemos a ledicia de atoparnos  con Mª Jesús e familia que nos estaban esperando na metade do camiño. Logo compartimos con eles un xantar campestre como nos mellores días de romaría. Iso despois das frescas cervexas que nos tiña preparadas a organización.

 E como dixemos ao principio, pola tarde praia, baños de auga e de sol, paseos pola beira, charleta, en fin, bo ambiente para un remate de tempada, e vai unha máis.  

Andaríns, a pasalo ben no verán e non deixedes de adestrar que setembro está aí á volta. Feliz verán para todos e todas e como dicía o meu avó “Facédeme o favor de ser felices”.

Para ver as fotos fai clic aquí.

O Grove

A Fonsagrada

Antes de comezar teño que confesar que algúns andaríns acusan a este humilde servidor de que a organización me paga para falar ben dela…abofé que si, e desta volta moito máis porque a fin de semana que pasamos na Fonsagrada foi fantástica. Pero tamén teño que dicirlle á organización que o porco ten dous xamóns, así que…tomade nota.

É certo, esta última fin de semana de maio achegámonos ata A Fonsagrada para facer un par de andainas. A primeira alegría levamos ao chegar xa que nos estaban esperando Mª José  e Carlos Miguel totalmente recuperado. Unha gozada velos de novo con nós. Lembrámonos de Mª Jesús e mais de Poli e mandamos forza para que pouco a pouco se vaian recuperando e poidan estar pronto con nós. Lamentamos as pequenas lesións e contratempos que se deron e que impediron a algunhas andarinas facer as rutas completas. Son cousas que pasan.

Despois de acomodarnos nas espléndidas instalacións do albergue Cantábrico, fomos recoñecer o lugar con algunha visita ás viñotecas para engraxar as articulacións.

O sábado ben cediño estabamos preparados para comezar a ruta do desfiladeiro de Bustelín, no concello asturiano de Ibias.

Está considerada unha das rutas máis espectaculares do Parque Natural de las Fuentes del Narcea, Degaña e Ibias. A ruta vai pasando polo chamado “Desfiladero de Bustelín”, un impresionante sendeiro aberto na roca desde o que se pode gozar de magníficas paisaxes, enormes bosques con vexetación variada como érbedos, castiñeiros, sobreiras, etc. Por unha ponte colgante accédese ao lugar de Río de porcos, logo pásase por outras aldeas semiabandoadas como Peneda, Bustelo e Bustelín onde se poden contemplar construcións típicas como os hórreos co teito de palla. Tamén atopamos cortines, que son as construcións que se facían para protexer as colmeas do ataque dos osos, ou as corripas que era onde se acumulaban os ourizos das castañas.

Seguindo o curso do río chegamos ata a Cova do Oso, que foi mina de ferro de Fornaza e Vilar de Cuíña. Pasamos tamén pola bonita capela de San Antonio. A ruta fainos pasar de novo por Río de porcos antes de coller o autobús para volver á Fonsagrada.

Cando chegamos, algúns foron visitar o museo etnográfico que paga moito a pena. Despois da ducha e alicatado, paseo e cea no restaurante Cantábrico.

O domingo tocaban dúas nunha. Queriamos percorrer o Espazo Natural de Carballido, incluído na Rede Natura e declarado Reserva da Biosfera pola UNESCO. Neste lugar están incluídas a ruta de Gallol e a ruta de Pena Guímara. Comezamos o percorrido por un dos máis grandes soutos de Galicia e chegamos ata o espectacular Castro do Castelo situado nun lugar case inaccesible pero dunha beleza singular. Na ruta de Pena Guímara atravesamos un precioso bosque atlántico con carballos, acivros, teixos, freixos, etc. No percorrido, case sempre por un sendeiro ao pé do río Veiga de Logares, pódense contemplar valiosos elementos naturais como as Foces da Pinguela ou as Covas de Vilardíaz.

Acabamos sobre as catro e media ao pé das escolas de Vilardíaz onde nos esperaba a degustación das suculentas rosquillas Ancla, obsequio do amigo Kico, e viño de Ponteareas agasallo da organización. Teño ou non teño razón a falar ben da organización despois deste relato?

Para ver as fotos fai clic aquí.

A Fonsagrada

Castro Laboreiro

Por fin chegou o día de asistir ó Santuario do Bacalhao e que mellor maneira de honralo que saír...do propio santuario. Así que alá nos fomos, co autobús máis cheo que nunca, ata Castro Laboreiro. O día, como sempre fai a “orjanisasión”, estaba pedido; prometía un precioso día de sol, limpo e sen demasiada calor. Comezamos a pateada (se se pode chamar así) sobre as dez da mañá desde a porta do restaurante Miracastro. Collemos dirección a Rodeiro por unhas pistas fáciles e agradables de andar con preciosas vistas cara a serra. Pasamos por Picotim, pola capela da senhora de Monserrate, Travessa-Coriscadas-Falagueiras-Adofreire-Senhora dos Remedios e Rodeiro. Aí paramos a tomar o bocata das “onse” pasadas as onse, aínda que o noso guía di que “as onse son as onse”. Despois continuamos pola ponte de Rodeiro, a costa da Cabrita... boeeeno costa, costa é un dicir. Moitos queixábanse de que na serra da Peneda a orjanisasión non nos metese por unha costa. Creo que están botados a perder porque isto non se parece a unha andaina para o Souto do Vello. Bonita si, hai que recoñecelo, pero de dificultade menos que baixa, case non facemos gana de comer o bacalhao. Pasada a costa da Cabrita pasamos por Formarigo, Portela e chegamos á altura do cemiterio de Castro Laboreiro. De alí collemos pola ponte de Castro para subir ao castelo. Feitas as fotos de equipo dende ese mirador natural fomos baixando ata o noso santuario. Como non podía ser menos, non defraudou o menú. Os da mesa 17 dicían que nunca comeran un

bacalhao e un cabrito tan rico, sen esquecer o caldinho e mais a sobremesa. Os da mesa do lado falaban ben da caña depois do café. O certo é que estivo moi ben, contando ademais coa excelente actuación dos Soutiños que animaron ó persoal para que saíse a botar uns bailes. Toda unha festa! Debeu ser grazas aos recordos que nos mandaron María Jesús e Antonio, que din que María Jesús está poñendo todo da súa parte para estar pronto con nós. Devolvémoslles eses recordos cheos de ánimos, así como a todos os que están en proceso de recuperación. Botámosvos de menos, ánimo! Os demais xa estamos preparándonos para unha estupenda fin de semana na Fonsagrada.

Aquí quedan as fotos.

Circular Castro Laboreiro

Sendeiro das Greas 2ª etapa (Fornelos de Montes - Xunqueiras)

Continuando co plan de facer o Sendeiro das Greas, o pasado domingo 8 de marzo, fixemos a nosa segunda etapa que comezou en Fornelos de Montes e rematou en Xunqueiras pasando por Traspielas. Para esta etapa a organización reservou un día de primavera marabilloso, se a isto lle engadimos que se trataba dunha das máis bonitas etapas do Sendeiro, pois…como dicía o meu avó: “mel nas filloas”.

A etapa transcorre pola Serra do Suído, onde están os puntos de maior altitude da provincia de Pontevedra. Comezamos a andar ao pé do eucalipto do Ceo, un bo exemplar de eucalipto. De aí fomos ata o muíño do Ceo, un muíño moi bonito e que ten unha levada de gran lonxitude e moi ben conservada. Un sendeiro polo medio do monte levounos ata o camiño empedrado que sobe ata Ventín e despois a Bustelos. Aí ao pé da capela de San Caetano tomamos o bocadillo que nos daría forza para seguir. A partir de aquí pasamos pola fraga de Oredo cruzada polo río Couñago, afluente do Oitavén. Trátase dun bosque caducifolio de gran beleza pola diversidade de especies vexetais que reúne. Sáese da fraga no Alto do Foxo. A través dunha pista forestal chegamos ata o Couto do Corgo, onde se atopan os restos dun foxo do lobo dobre. O camiño continúa por unha zona case sempre chea de auga chamada Chan dos Prados. Dende aquí tomamos un desvío para subir ao Coto de Eiras de 885 m, un espléndido miradoiro dende onde puidemos contemplar a Ría de Vigo e máis alá. Para subir a este Coto, a organización preparounos un “atallo” que nos levou unha hora máis chegar ao alto. Aí puidemos aprender para que serven as mans cando fas sendeirismo, ou mellor dito “alpinismo”. Pero que ben o pasamos…sobre todo despois de chegar ao alto. Despois de baixar do Coto aproveitamos para tomar un pequeño refrixerio. Sen poder durmir sesta tomamos camiño a Traspielas. Ao saír de Traspielas coincidimos co sendeiro do río Barragán e visitamos o muíño e a fervenza do río Pielas. Despois xa nos quedaba o tramo final que nos levaría ata Xunqueiras onde nos esperaba o autobús para volver a Vigo.

Dende aquí queremos aproveitar para enviar un saco cheo de ánimos e forzas para Mª Jesús e Antonio para axudalos a superar estes malos momentos agardando que máis pronto que tarde volvan estar con nós. Ánimo!

Para ver máis fotos fai clic aquí.