Ruta en Xunqueira de Ambía

 

20º aniversario en Pireneos

 

Xa somos maiores de idade!!! Xa temos 20 anos e na casa deixáronnos ir de excursión!!! A organización preparounos unha saída, nada máis e nada menos que, a Pireneos, ó Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido en Huesca. Que luxo!!

Declarado Patrimonio Mundial pola UNESCO, o Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido inclúe un conxunto de catro vales (Ordesa, Añisclo, Escuaín e Pineta), que están ó redor do Monte Perdido, o macizo calcáreo máis alto de Europa.

Pois nós percorremos tres deles: Ordesa, Añisclo e Pineta.

Comezamos o mes de outubro subindo ó autobús que nos levou ata Pamplona, onde fixemos unha paradiña dunhas horas que nos serviron para almorzar e percorrer as rúas do centro da cidade, incluíndo o percorrido dos encerros de San Fermín. Algúns estivemos acompañados duns amigos de Loli que nos fixeron de anfitrións, o cal agradecemos.

Seguimos viaxe ata Jaca, onde paramos para xantar e visitar a cidade. A media tarde xa saímos cara a Torla, o que ía ser o noso destino, e aloxámonos no hotel Edelweis. Un hotel fantástico, onde estivemos moi a gusto toda a semana e moi ben atendidos por Miguel e compañía.

O domingo xa comezamos a primeira das rutas achegándonos ata o “Cañón de Añisclo”. Estivemos acompañados polo noso guía de cabeceira e especialista en Pireneos, Carlos Garrido, que estivo con nós toda a semana, ó cal agradecemos moito xa que é un pracer camiñar con el.

O Cañón de Añisclo é un dos lugares máis espectaculares de Aragón. Trátase dun profundo canón esculpido durante millóns de anos pola erosión do río Bellós. Conta con numerosas fervenzas e un bosque frondoso que o converten nun lugar único. Nós seguimos a ruta de Ripareta. Algúns continuaron en dirección a Fuenblanca aínda que non deu tempo a chegar por non arriscarnos a meternos na noite. As vistas son espectaculares!! Ó principio do camiño está a ermida de San Úrbez incrustada nunha cova e adicada a ese santo e pastor que viviu alí no século VIII.

Mentres, as compañeiras que forman o chamado “Grupo Alternativo” fixeron unha ruta ata a localidade de Broto, onde pasaron o día coñecendo ese precioso lugar.

O luns tocaba a ruta máis esixente da semana, a “Pradera de Pineta”. Aquí é o río Cinca o que forma un dos máis espectaculares cursos fluviais da zona. Dende o final do val saen varias rutas, unha delas é a chamada “Los Llanos de La Larri”. Parte do grupo fixo esta ruta pasando por un bosque de faias e por varias pradeiras verdes e cunhas vistas especaculares. O resto do grupo animouse a subir ata o Balcón de Pineta. Tras unha forte e prolongada subida chegamos ó miradoiro desde o cal se aprecia unha espectacular panorámica do val. Logo continuamos a ruta ata chegar ó lago Marboré (2.590 m de altitude), para gozar da excelente vista de todo o glaciar. Todo un espectáculo xeolóxico! Unha paisaxe practicamente lunar!!

O grupo alternativo fixo unha ruta en coche chamada “La ruta de los miradores” accedendo a varios dos puntos onde se pode apreciar toda a beleza do lugar.

O martes pola mañanciña todas e todos subimos ó autobús para achegarnos ata a localidade de Riglos e facer a ruta que rodea os famosos Mallos de Riglos. Os “mallos” en Aragón son esas extraordinarias formacións xeolóxicas de cor vermella que foron levantadas hai uns 65 millóns de anos cando se formaron os Pireneos. A posterior erosión da auga deu lugar a estas impresionantes paredes rochosas que son un paraíso para os escaladores. Cando estabamos no alto do sendeiro, recibimos con sorpresa a algunhas das compoñentes do grupo alternativo encabezadas por Luci, o que supuxo un gran esforzo para elas e unha gran alegría para todos os demais.

Xa pola tarde fomos de visita ó castelo de Loarre. O castelo de Loarre é un castelo románico situado na localidade de Loarre, na serra de Loarre, (provincia de Huesca, Aragón). Foi declarado Ben de Interese Cultural e Monumento Nacional en 1906. Fixemos unha visita guiada que resultou moi amena. O guía fíxonos pasar un rato moi agradable.

Para o mércores quedaba a ruta estrela, xa que nos achegamos ata a pradera de Ordesa para facer a ruta pola Senda dos Cazadores.

Esta é unha das rutas máis bonitas do Val de Ordesa. Comezamos o percorrido no aparcadoiro da Pradera de Ordesa. Pronto comezamos unha forte subida, pero dirixidos por Carlos Garrido fíxose sen problema. Chegamos ó miradoiro de Calcilarruego cunhas vistas espectaculares. A partir de aí vai unha senda en continuo descenso ata chegar ó mítico lugar da “Cola de Caballo”. Trátase dunha fervenza espectacular, que desta volta non o era tanto xa que tiña pouca auga. O regreso foi pola pista máis fácil seguindo o curso do río que está inzado de bonitas fervenzas como as chamadas “Gradas de Soaso”.

E xa no último día da nosa estadía en Torla, saímos ben cedo cara a bonita localidade de Alquézar, declarada Conxunto Histórico Artístico.

Antes de pasear polas bonitas rúas desta localidade, fomos facer o percorrido polas pasarelas. Esta ruta permite admirar a beleza do último treito do río Vero. Primeiro hai un tramo de escaleiras de madeira que facilitan o descenso. Pronto atopamos un desvío para ver a cova de Picamartillo. Volvendo ó sendeiro, o camiño segue río abaixo a través dunha espectacular pasarela metálica instalada na parede rochosa. Pasamos por unha vella presa e mais a antiga central hidroeléctrica. Ó rematar as pasarelas, o camiño vólvenos levar a Alquézar, acompañados por varias parellas de voitres que sobrevoaban por riba das nosas cabezas. Paseando por esta bonita localidade, observamos numerosos “callizos”, algunhas casas nobres dos séculos XIV a XVII, e sobre todo, a súa fabulosa Colexiata de Santa María, do século XVI.

A media tarde collemos o autobús para ir cara a vila medieval de Aínsa. Cabe salientar a súa porticada Praza Maior, a igrexa románica de Santa María, un dos mellores exemplos románicos do Alto Aragón. Continuamos a visita paseando polos restos do seu castelo. Algúns visitamos tamén o Ecomuseo da Fauna Pirenaica, onde recuperan as aves rapaces feridas.

O venres pola mañá, collemos o autobús para a volta a casa facendo parada en Burgos. Tivemos tempo de pasear polo casco vello de Burgos e visitar o “Museo de la Evolución Humana”, moi recomendable.

O sábado saímos para facer o tramo final da volta e paramos unhas horiñas en León. Da man da nosa compañeira Ángeles e mais a súa familia, leoneses de pro, coñecemos o máis importante do centro leonés, que precisamente estaba de festa e había moi bo ambiente,  como é a súa catedral, a Praza Maior na que había o mercado dos sábados, a colexiata de San Isidoro (coñecida como “La Capilla Sixtina Leonesa”)...

Ás 8 da tarde, o noso fantástico condutor David, deixounos de novo en Matamá, un pouco cansos pero moi satisfeitos da semana vivida polos Pireneos para celebrar o 20º aniversario do Souto do Vello. 

Para ver as fotos fai clic 

aquí1

aquíGA

aquí2

aqui3

aquí4

Ruta polas Eiras de canastros e cabaceiros de Quins (Melón)

 

Quen nos ía dicir, un dia de setembro de 2002, que aquela primeira andaina polos arredores de Matamá sería o xermolo dun grupo de sendeirismo que iría percorrer miles de kilómetros durante 20 anos. Nin nos mellores soños! Daquela, a pretensión era simple: camiñar polos camiños que moi pronto irían desaparecer por mor das obras dunha grande infraestrutura. Camiños e congostras que xamais voltariamos ver nin disfrutar.

Hoxe, 20 anos despois, facemos a crónica desta andaina que inaugura a tempada 21 e na que, como nas orixes, visitamos elementos do noso patrimonio etnográfico e cultural que, se ninguén o remedia, tamén imos perder: os hórreos.

A andaina non puido estar mellor guiada. O noso compañeiro Antonio, oriundo das terras de Melón, preparou o percorrido que tan ben coñece e explicounos historias, anécdotas e características duns dos elementos que máis representan á Galicia rural e agrícola como son os canastros, cabaceiros e as eiras donde se secaba e mallaba o cereal. Un tesouro patrimonial de inmenso valor que, de seguro, sería merecedor do cualificativo de Patrimonio da Humanidade.

O Antonio ten catalogados máis de 400 canastros só no concello de Melón, moitos deles localizados en agrupacións que se distribúen en espazos de uso comunitario. É precisamente esta característica a que fai a estes elementos particularmente valiosos, pois simbolizan a vida en comunidade e a axuda mútua entre a veciñanza.

Iniciamos a nosa ruta visitando o conxunto de canastros da aldea de Covelo que hoxendía está practicamente deshabitada. Camiñando entre as súas casas e polo seu entramado de pequenas rúas, percíbese claramente o declive do mundo rural.

Xa máis adiante no noso percorrido, chegamos á aldea de Vivenzo onde encontramos unha excepcional agrupación de cabaceiros. Chámanse así a uns pequenos hórreos de planta circular construídos con bimbio e teito de colmo sobre unha base de pedra, e dos que hoxendía só existe un exemplar completo e todavía en uso.

Continuamos a ruta ata Negrelle, onde fixemos unha pequena paradiña para tomarlle o aperitivo das “onse”, e dende alí nos diriximos ata A Serra, lugar onde se encontra unha das maiores concentracións de canastros e tamén un espectacular calvario e vía crucis.

Desde A Serra chegamos á aldea de Vilaverde e dende alí a Barcia, onde o Antonio ensinounos cal era o canastro máis pequeno de todos os que el ten catalogados así como o canastro que se empregaba para  depositar o dezmo, tributo que obrigatoriamente había que pagar á igrexa. En Barcia encontrámonos cos propietarios da almazara da Man da Moura que naquel preciso intre estaban a traballar no envasado do mel das súas abellas. Emprazámonos para visitalos noutra ocasión para poder observar o proceso de fabricación artesanal do aceite de oliva que tamén comercializan.

Finalmente rematamos nesta mesma aldea de Barcia dándonos un pequeño baño refrescante na fabulosa poza que alí forma o río do Outeiro.

Pero o mellor aínda estaba por vir!. Xa no lugar do Casal, precisamente na casa do noso anfitrión Antonio, varios dos máis grandes cociñeiros que deu o Souto do Vello afanábanse para preparar todo para o xantar. Un bo churrasco acompañado dun espectacular arroz de tomate estaban a agardar por nós. Nin que dicir ten que, para testar se a comida estaba no seu punto, os nosos cociñeiros fixeron unha cata previa, tal e como amosa algunha das probas gráficas que nos ían chegando por mensaxe mentras camiñabamos. Kiko, Victor, Doro, Poli, Merce e José Luis foron os artífices das viandas que gozamos ao chegar.

E aquí entran en escena os nosos avós primeirizos, Bacelos, Isa, José Luis, Merce, e os futuros Manolo e Elena; que quixeron compartir con todos os compoñentes do Souto do Vello a súa ledicia pola chegada de cadansúas netas, Sara, Lara, e ??,  celebrando este xantar xunto connosco e invitándonos a todos. Precisamente unha das netiñas, Sara, nos fixo unha visita acompañada dos seus pais. Que bonitiña!! Parece que pouco a pouco imos tendo relevo xeneracional no Souto do Vello. Por iso que, ímoslle pedir aos avós e ás avoas que lles inculquen ás súas netiñas o gusto polas andainas. A ver se así conseguimos celebrar como mínimo outros 20 anos máis de camiñadas!!

Finalizada a comida chegaron as sobremesas que, como non podía ser doutra maneira, foron aportadas polo noso pasteleiro e rosquilleiro máis famoso e admirado. O Kiko, de rosquillas “Ancla”, fixo as delicias dos comensais cos seus pasteis, cañitas e rosquillas que estaban espectaculares.

E despois dos postres, que vén?? Pois si, efectivamente: o licor café. Desta vez, catamos un riquísimo “licorca” co que a nosa rubia máis espectacular, a Carmen, nos agasallou nesta ocasión.

Os organizadores tíñannos preparada outra sorpresa: o sorteo de diverso material doado por algunhas casas comerciais, e mais dunha “pequena” viaxe para unha persoa. Foron saíndo os números da sorte e os agraciados pasaban a recoller o seu premio, incluído o desa “pequena” viaxe.

A nota emotiva da xornada chegaría en forma de procesión ata o lugar de Codesás, onde se encontra un conxunto de antigas vivendas en estado ruinoso e das que aínda hoxe non hai información clara dos motivos polos cales foron deshabitadas. Ata esa pequena aldea de Codesás nos levou o noso amigo Antonio para completar o percorrido que non fixeramos pola mañá e para facer unha ofrenda no peto de ánimas que alí se encontra, adicado ao Santo Antonio. Por un despiste, esqueceu en Vigo o ramo de flores que ía depositar na ofrenda pero varios compañeiros do grupo, nun xesto de indubidable cualidade humana, foron recollendo as flores que se encontraron no percorrido ata conseguir un ramo ben bonito polo que, finalmente, o Antonio si que puido facer a ofrenda como tiña previsto.

Pero así a todo aínda nos quedaba unha cousa máis. Non hai saída do Souto do Vello que se precie na que non haxa festa animada polo grupo musical “Os Soutiños”. Unha grande alegría levamos cando, no inicio da xornada, comprobamos que un dos fundadores deste particular grupo de gaiteiros voltara camiñar connosco. O Lucho, afanouse novamente co bombo, despois de varios anos. A música e o baile apoderáronse dos asistentes que bailaron o agarrado na eira do Casal.

De regreso a Vigo, todos levamos unha boa lembranza desta primeira andaina da vixésimo-primeira tempada. Vaia un agradecemento especial para o anfitrión, para os avós, para os cociñeiros, para os músicos e, en xeral, para todos os compoñentes do Souto do Vello por este día de convivencia.

Vinte anos pasaron rápido pero todavía quedan moitos quilómetros por percorrer.

Para ver as fotos fai clic aquí.

Ruta polas Eiras de canastros e cabaceiros de Quins (Melón)

 

Fin de tempada en Vilar de Mouros

 

O pasado domingo, día 3 de xuño, celebramos o remate da vixésima tempada de andainas do noso grupo. Xa estamos consolidando a maioría de idade!!

Para a ruta e a posterior festa, desprazámonos ata a freguesía portuguesa de Vilar de Mouros, concretamente ata a capela do Señor dos Passos, lugar onde se celebra o famoso festival de música de Vilar de Mouros.

O primeiro que fixemos foi percorrer o lugar ó pé do río Coura, dende a praia fluvial, onde se pode ver unha aceña con catro rodas totalmente restaurada, ata a preciosa ponte románica que data dos séculos XIV ou XV,  a cal cruzamos para comezar a ruta.

O percorrido ten momentos moi interesantes, como son as bonitas vistas sobre o Miño, Vilanova de Cerveira ou a illa Boega. Por suposto, gozamos das fermosas vistas da beira galega do Miño: A Guarda, Tabagón, Goián, etc.

Subindo chegamos ata o alto do monte Góis, aínda que non fixemos cume xa que unhas antenas co recinto pechado impídenos acceder e gozar das vistas.

Comezamos a baixada e chegamos ata o lugar onde se atopa o Cruceiro da Independencia. Un miradoiro excepcional para contemplar todo o esteiro do Miño.

E dende alí continuamos a baixada ata chegar ó punto de inicio.

Os incondicionais aproveitaron para refrescarse antes de dar boa conta das viandas preparadas para a ocasión. Non faltaron as rosquillas Ancla e o pipote de viño para acompañalas grazas a Kico.

E para poñerlle o ramo á tempada, non podía faltar a soberbia actuación do grupo muscial “Os Soutiños”. Despois dun primeiro pase na propia carballeira onde comemos, fixeron un pasarrúas ata o palco onde continuaron coa súa actuación acompañados dun animado grupo que non parou de bailar.

Así demos por rematada a 20ª tempada  e despedímonos ata setembro onde nos agardan novas andainas e algunha que outra celebración. Bo verán.

Para ver todas as fotos fai clic aquí.

Fin de tempada en Vilar de Mouros (Portugal)

 

Ruta pola Ribeira Sacra do Miño

 

Xa van alá case 7 anos cando fixemos a primeira parte da Travesía Integral da Ribeira Sacra do Miño dende a igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño ata a adega Abadía da Cova. O pasado domingo fixemos a segunda parte, pero dándolle a volta. Saímos de Guítara, para visitar primeiro a igrexa de San Martiño de Atán e chegamos a San Martiño da Cova.

Podemos dicir que é unha das rutas máis bonitas e interesantes nos concellos de Ferreira de Pantón e O Saviñao. Ó longo do seu percorrido podemos gozar dunha chea de atractivos naturais, históricos, culturais, etnográficos...e ademais este domingo estivemos acompañados en todo momento dunha chea de aromas que nos anuncian a chegada do San Xoán coa súa variedade de herbas aromáticas, así como a explosión das candeas nos castiñeiros.

Desde o punto de vista paisaxístico, o sendeiro ofrece unhas fantásticas vistas das ribeiras do Miño, cos socalcos cheos de cepas cargadas de pequenos acios, de momento. Distintas aldeas, algunhas delas abandonadas, como a de Marce. A marabillosa fervenza de Augacaída, espectacular salto de auga de más de 40 metros que forma o río Aguianza antes de acabar no Miño. O Miradoiro das Marabillas ofrece unha panorámica espectacular. Sen esquecer o embarcadoiro e a illa de Maiorga.

En canto ó apartado histórico e monumental, pasamos por auténticas xoais do románico como a igrexa de Santo Estevo de Atán e a de San Martiño da Cova, cualificados como monumentos histórico-artísticos. Achegámonos tamén ata o Castro de Marcé, antigo asentamento castreño nun lugar de gran beleza e, segundo a lenda, morada dos míticos xacios, homes acuáticos.

Despois de ben enchoupados de natureza, historia...e algo de suor pola calor que soportamos na última parte da xornada, chegamos ó punto final da etapa onde nos agardaba unha doce sorpresa. Nada máis e nada menos que unha degustación das afamadas rosquillas Ancla coas que nos agasallou o amigo Kico, regadas cun riquísimo viño tinto ben fresquiño.

Alguén manifestaba cando subía ó autobús: “Que alegría levo no corpo!!!”.., non sabemos se era polo viño, polas rosquillas, pola ruta ou por todo un pouco. Queremos repetir.

Por esta tempada xa só nos queda o remate. Unha fin de festa que promete, xa que o escenario paga a pena. Achegarémonos ata as Azenhas de Vilar de Mouros no veciño Portugal o vindeiro 3 de xullo.

Para ver máis fotos fai clic aquí.