A pola décima! Cea fin da 9ª tempada 2010/11 en casa Angel (Matamá).

O vindeiro sábado, 16 de xullo ás 10 da noite terá lugar a despedida da tempada de andainas por este curso cunha cea baile.

Menú sorpresa!

Andaina río Xestas – foxo do lobo – Os Prados (A Lama)

Cun pouco de atraso (tamén lle pasa ao AVE) chega a crónica da “penúltima” pateada da 9ª tempada 10/11.

Como vén sendo tradición, trátase dunha pequena andaina seguida dun suculento xantar campestre e festa rachada.

Comezouse na fermosa vila de Liñares co seu afamado peto de ánimas. Logo pasamos pola ponte medieval (algúns pensan que o pasamos dúas veces). Continuamos polo camiño real acabado de limpar (o noso agradecemento ao concello da Lama). Despois de pasar por varias parroquias, a brigada de zapadores facilitounos o paso por debaixo da “alambrada”, como se pode apreciar nas fotos. Remontamos río arriba ata a súa fermosa fervenza (algo capada pola minicentral). Logo das pertinentes fotos comezamos a suave subida pola serra do Suído ata chegar ao foxo do lobo. Dá gusto ver esas construcións acabadas de restaurar e ben conservadas.

Trasladámonos mentalmente a épocas pasadas tentanto rememorar as andanzas dos paisanos atrás da fera ata facela caer no foxo.

Continuamos camiño para rematar na carballeira e na praia fluvial dos Prados. Alí degustamos un suculento churrasco seguido de sesta, baño e baile.

E ata aquí chegou a tempada de andainas (e xa van nove), agardamos o inicio do próximo curso, que será a décima tempada, esperamos poder gozala como nos merecemos.

Saúdos e bo verán, “andareiros”.

Aquí quedan algunhas fotos.

Serra do Candán - Mosteiro de Aciveiro

Desta volta tocou andaina pola comarca denominada Terra de Montes, (que mellor nome para uns andaríns que gustan do monte) e máis concretamente pola serra do Candán. Mes de maio (mes das flores), tempo espectacular… que máis se podía pedir; e sen embargo faltou moito persoal. Faltounos o “monitor de sendeirismo”, faltounos a “xefa”… e andabamos un pouco desorientados e demasiado tranquilos o que fixo que Poli nos levara varias veces por camiños que non eran (pero isto non llo digades a ninguén).

A andaina partiu do mosteiro de Aciveiro (http://gl.wikipedia.org/wiki/Mosteiro_de_Santa_Mar%C3%ADa_de_Aciveiro) na parroquia de Santa María de Aciveiro, concello de Forcarei. O camiño nesta primeira parte discorreu pola beira do río Lérez, un sendeiro precioso, un bosque de ribeira con sombra e vendo como saltaban as troitas. Puidemos ver unha alvariza, que eran construcións de pedra que facían antes para protexer as colmeas dos osos larpeiros que andarían por eses lugares.

Cando xa empezamos a subir cambiou por completo a paisaxe; apareceu a vexetación tradicional do interior galego: as uces, carqueixas, toxos molares en flor... amosándonos unha paleta de cores preciosas que farían que nos quedasemos pampos de non ser as picadas que nos daban sobre todo aos do pantalón curto. O vento é forte e dá a sensación de frío (algúns dicimos que afortunadamente porque tal como está o sol e sen protección ningunha habiamos de pasalas canutas). O camiño desemboca nunha pista dentro do parque eólico do Candán. Imos pasando por debaixo dos impoñentes aeroxeneradores do parque (eses que nos queren meter no Galiñeiro e que non podemos deixar que veñan). No cume da serra 1017 m tentamos facer unhas fotos de grupo pero algúns despeitéanse e paramos pouco.

Xa empezando a baixar atopamos os restos da capela de San Bieito; tamén puidemos vivir a aventura de dous ousados e valentes “guerreiros” que subiron a un penedo para levantar unha enorme cruz que estaba a medio caer.

O camiño descende suavemente cara a Masgalán de arriba e pasando por un bonito camiño de carro chegamos a Masgalán de abaixo.

Gozando das marabillosas paisaxes imos petar coa vella ponte de Andón, ponte erguida polo abade Gonzalo das Penas no século XV que disque era para unir o mosteiro coa cidade de Santiago. Unha lenda di que debaixo da ponte hai unha moura que peitea os seus cabelos utilizando o río de espello. Eu estiven buscando a moura pero non a atopei.

Tamén segundo contan os velliños do lugar había un ritual moi interesante:

-Os matrimonios que non daban tido fillos viñan á Ponte de Andón a enxemprar. E alí, pola noite, bautizaban ao neno que aínda non nacera. E o padriño tiña que ser a primeira persoa que pasara por esa ponte.

Enxemprar, que nalgunhas zonas de Galicia significa lastimarse, na Terra de Montes ou en Cuntis é a acción de botar auga de socorro a un non nato, para protexelo a el e á súa nai dun aborto que se sospeita por ter sucedido xa antes a esa muller. Iso é o que se facía na Ponte do Andón polas noites.

-E aínda viven un par de homes na aldea de Andón que moito ben teñen feito e son padriños de moitos fillos. (Isto cóntao Manuel Gago no seu blog).

O caso é que ao pé da ponte hai un campiño moi xeitoso que nos serviu para repoñer forzas (enténdase xantar e botar unha sesta) e gozar dos acordes das cantareiras ras que pretendían tomar o sol nunha poza que alí había.

A unha hora prudente retomamos camiño e subimos por un bonito empedrado cara á aldea de Andón logo continuamos pola beira do río Lérez ata chegar ao mosteiro.

Un daqueles campos que hai ao redor chámalle o Campo do Touciño; seica os labregos para poderen traballar nel tiñan que levarlles touciño aos monxes. Que cousas! E non tiñan colesterol!

Aquí rematou esta andaina do mes das flores… das Letras Galegas e das Nais (que ben cadra todo), por iso a organización llela dedicaba a elas.

Da viaxe de volta no autobús pouco hai que contar xa que non estaban os armadanzas e foi todo moi tranquilo. Ata a próxima!

Deixamos estas fotos como proba do que acabamos de contar.

Ruta pola Serra da Peneda (Portugal)

E resultou o que se esperaba. Ou se cadra máis. A Serra da Peneda segue a ser un lugar máxico, cheo de contrastes. Penedos de centos de miles de toneladas envolvéndoo todo, e un bo exemplo vímolo no "Circo das pedras", bosques de coníferas nas zonas máis baixas da serra e bidueiros a máis altitude en lugares nos que a auga é o primeiro elemento. Comezamos en Lamas de Mouro e tomamos camiño cara a Castro Laboreiro onde nos esperaba un fabuloso bacalhau con broas (en Portugal non digades "exquisito" pois ten un significado totalmente contrario que no noso idioma). A serra está inzada de pequenos regatos que baixan apacibles entre bosques, rochas e prados. Pero unha gran parte do percorrido transcorreu por camiños empedrados probablemente construidos para seren vías de comunicación co cercano santuario da Peneda e utilizados por peregrinos durante séculos. Un momento impresionante foi o encontro cunha parella de xabaríns, quizais nai e fillo, que ao outro lado dunha bagoada trataban de poñerse a salvo dos "visitantes de vermello". Ainda así a anécdota do día púxoa o noso compañeiro Gonda que, nun mal paso (ou iso foi o que nos dixo), lesionou a súa perna esquerda. Afortunadamente non foi nada grave e puido continuar a camiñata non sen precisar certa axuda ata que o coche-escoba do señor Manolo o recolleu no último treito do camiño.

O peor de todo quizais fose ver moitas hectaréas queimadas, moi probablemente para favorecer o pastoreo do gando que anda ceibe polo monte. Seguramente será un práctica habitual, incluso tradicional nesa zona, moi enraizada na súa forma de xestionar o monte pero a min que me disculpen pero non o entendo....

Ao final aconteceu o que tiña que acontecer: case 60 persoas degustando o famoso bacallau con broas do restaurante Miracastro ademáis do cabrito ao forno e das "tetas castrexas" como sobremesa.

E rematou como tiña que rematar: os magníficos, terribles, festexeiros e irrepetibles Soutiños (baixa modesto!) puxeron a nota final (nunca mellor dito) a un día soleado con boa temperatura e que xa nos tarda para repetir.

Por certo, as enquisas que vos pasamos para preparar a vindeira tempada e decidirmos por repetir aquelas saídas que máis vos gustaron deben ser entregadas na vindeira andaina. Axúdadenos a preparar o décimo aniversario!!

A seguir camiñando!!
--
Telmo

Aquí podedes ver algunhas das fotos que ilustran o que di Telmo. Pronto haberá máis.

Ruta pola Serra da Peneda - Andaina do Bacalhau con broas (17/04/11)

Xa está próxima a tradicional andaina do Bacallau con broas!!. Xa tardaba unha nova ruta gastronómica do Souto do Vello. Esta será como sempre pola Serra da Peneda en Portugal. Sairemos de Matamá ás 8:00 da mañán en autobús para chegarmos a Lamas de Mouro o noso punto de partida desta andaina que contará con espectaculares vistas, frondosos bosques, ríos e unha natureza pétrea que marabilla a quen a contempla. Pasaremos polo "Circo das Pedras" que non é outra cousa que un lugar impresionante onde grandes penedos son os protagonistas.

O sendeiro terá un percorrido de 19 km e a dificultade será media!! Despois de 5 horas aproximadamente chegaremos a Castro Laboreiro onde nos espera o famoso e exquisito bacallau con broas e tamén, se cadra, un riquísimo cabrito montés regado como non polo abondoso viño da Serra (ou da xerra??)

Xa sabedes, hai que anotarse, vir descansados do día anterior e sen comer dende dous días antes!!! Se quixerdes, os comentarios sobre este post serán benvidos.

A seguir camiñando!!!!

--
Telmo

Samieira - Armenteira - Cambados

20 de marzo de 2011, domingo, día despois do San Pepe, santo de primeira categoría (é festivo cando non cadra en domingo pola cantidade de Pepes importantes ao longo da historia), cheo total, lista de espera, día espléndido (non chove)...que máis queremos!
Dá gusto comprobar como hai comentarios antes de aparecer a crónica; isto quere dicir que hai ganas de andar e máis ganas de contalo.

Os andaríns do Souto do Vello comezaron subindo ao pé do rego de Samieira pasando polos muíños que van aparecendo como cogomelos e deixando atrás unhas excelentes vistas da ría de Pontevedra. Pasada a aldea de Bastos chegamos ao petróglifo do Outeiro do Cribo. Moi interesante a visita, pero creo que non menos interesante foi o bocata (xa estabamos na hora!). Despois do outeiro baixamos ata o mosteiro de Armenteira (se queredes máis información visitade esta páxina http://www.armenteira.com). Visita ao claustro e mais a capela. Non vimos a San Ero. Algúns aproveitaron para “trasegar” viño de Barrantes con callos incluídos.

A continuación prácido descenso de 8 km pola beira do río Armenteira, pasando pola aldea de pedra construída polos alumnos da escola de canteiros de Poio. A senda está poboada por árbores centenarias, e non tan centenarias, que están rebentando coa forza da primavera e sempre acompañados polo rumor das augas do río, o que fai que a baixada sexa unha ledicia. Chegamos á hora de comer á área recreativa dispondo de mesas, bar, aseos e lugares e tempo para a sesta.

Xa pola tarde chegamos a Cambados, conxunto histórico-artístico que paga a pena visitar (aquí disque tamén hai albariño). Comezamos a visita polo mirador da Pastora e continuamos pola igrexa de Santa Mariña, templo gótico de finais do século XV, construído sobre unha ermida románica. É un edificio dunha nave dividida por varios arcos transversais e con capelas laterais. Alí hai un bonito camposanto. Logo baixamos ata a torre de san Saturniño, na illa de Figueira, que fora construída para defenderse dos ataques vikingos.

Rematamos cun bonito paseo marítimo e unha “garimba” ou albariño porque a esas horas ía unha calor...!

Na viaxe de volta algúns viñeron facendo empanadillas que ofreceron á chegada a Matamá, aínda que houbo quen quedou sen elas, verdade Lucho?!.

Algúns queixáronse da dureza da marcha, por favor as queixas á organización (na cara ou aquí nos comentarios). Agardamos as vosas opinións ou suxestións... e tamén a seguinte andaina aínda que sexa tan dura como esta! Ánimo!

Aquí quedan un par de pases de fotos!

A vindeira andaina promete - 20/03/11

Será unha ruta polos muíños de Samieira e Armenteira, nada menos que 76 muíños de agua e unhas fermosas paisaxes. Pasaremos polo petróglifo do Outeiro do Cribo en Armenteira espectacular representación dun labirinto e dous cervos con 3.000 anos de antigüidade.
Visitaremos o mosteiro de Armenteira do século XII, obra senlleira da arquitectura da orde do Císter (www.monasteriodearmenteira.org).
Datos da ruta:
Duración: todo o día
Percorrido: 22 Km
Dificultade: Baixa
A saída será ás 9 da mañá do 20 de marzo dende o Torreiro da Festa de Matamá. Iremos en autobús polo que é preciso anotarse.
A seguir camiñando!!
Telmo